بهاران جدیدترین مطالب و اطلاعات وبسایتها و وبلاگهای فارسی

مَن نوشت

آخرین پست های وبلاگ مَن نوشت به صورت خودکار از بلاگ مَن نوشت دریافت شده و با درج لینک مستقیم منبع آن در سایت مرجع نمایش داده شده است. در صورتیکه محتوای پست های نمایش داده شده نا مناسب و شایسته تذکر میباشد، بر روی لینک درخواست حذف کلیک نمائید تا از دسترس عموم خارج گردد.



باز بسته

درخواست حذف اطلاعات

و دوباره این منم؛ با یه ترس گنده از این که «نکنه وابسته شده باشم»!


دوستام برام مهم هستن؟ یعنی خب اگر یه روز بفهمم منافعم باهاشون در تضاده، من کنار می کشم به نفعشون یا مجبورشون می کنم به نفعم کنار بکشن؟ نمی دونم. (مثل همیشه! نمی دونم...)


نمی دونم 16personalities تا چه حد درست و معتبره. ولی جدّن... من الآن تیپ شخصیتی م پیکارگر و دیپلمات (در درجه ی دوم)ـه؟! غیر قابل باوره.


اوّل هر ترم می شم و درس های صبح زود رو برمی دارم به این بهونه که «قراره این ترم سحرخیز بشم.» ولی تهش تنها چیزی که نصیبم می شه یه مشت نمره ی منفی حضور و غیابه. :)) منصفانه نیست حضور وغیاب اجباری. :( من دقیقن الآن که پاسی از شب گذشته انگیزه دارم تمرینای ap رو بزنم. معلوم نیست فردا عصر داشته باشم. معلوم نیست هر موقع دیگه ای داشته باشم. :( ولی هنوز می گم راضی م از این سیستم. نمی دونم چرا. مازوخیسم؟ :))


به یکی گفتم یه پروژه براش می زنم. هنوز حتّی نرفتم بفهمم که چه جوری باید پروژه هه رو بزنم. امیدوارم تا سال ها بعد نبینم طرف رو. :))


کات.




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/22/باز-بسته




just do it

درخواست حذف اطلاعات

یکی از کارام مونده بود. هِی عقب می نداختمش و فقط استرس داشتم و اعصابم به خاطرش د بود و فکر می قراره ساعت ها وقتم رو بگیره. امشب به اجبار نشستم پاش و دیدم که چه قدر مس ه! کم تر از نیم ساعت ازم وقت گرفت. بعد دیدم خیلی وقتای دیگه هم واقعن این طوری عمل ا. مثلن کلّی کار ریخته بود سرم و از شدّت این استرسی که به خاطرشون داشتم، نمی تونستم هیچ کدوم رو درست انجام بدم.

بدترین ح ش امروز تو گیم نت اتّفاق افتاد. ۴ نفری (۲ به ۲) داشتیم کانتر می زدیم. یارم مرد و ۲ به ۱ شدیم. بعد یه هو دو تا دشمنام(حمیدرضا و آرمین) با نایف شروع اومدن سمتم. به طرز مس ه ای انقدددر استرس گرفتم که به جای این که مثل آدم با کلاشِ توی دستم دونه دونه بکشمشون، دستم رو رو کلیک نگه داشتم و هی الکی بینشون سوییچ و گس وات؟ بعله... نایف شدم. :|||| فاز جدیدی از گند زدن رو تجربه .

یکی دیگه یه جا یه پستی شبیه این گذاشته بود: «تو زندگی همیشه یه کارای کوچولویی هستن که انجامشون وقت زیادی نمی گیره ولی آدم هی تنبلی می کنه و عقب می ندازدشون. ولی یه روزی به خودش می آد که دیگه کار از کار گذشته! مثلن دندونش داره اب می شه و وقتی به خودش می آد که کامل پوسیده و باید بکشدش.»

حس جا داره گریز بزنم به حرف اون آدمه. :دی


پی نوشت: دیروز نشستم جورابامو دوختم. خیلی تمیز دراومد. اصلن معلوم نیست یه روزی سوراخ شدن. می خواستم به خودم بگم فتبارک الله احسن الخالقین. :)) یه حس خوب باحالی داشتم بعدش. (اعتراف می کنم می خواستم بگم «حس خوب عجیب» ولی دیدم اخیرن خیلی دارم از کلمه ی «عجیب» استفاده می کنم و ممکنه به نظر بیاد. هر چند واقعن نیست.) خیلی وقت بود دست به نخ و سوزن نزده بودم. :د برای قسمت بعدی می خوام برم سراغ کتونی م. اون واقعن چیزی ـه که نباید بذارم اب شه. تازه به دست آوردمش و کتونی قبلی م رو هم که یدن...

پی نوشت تر: برم شبیه این جوونکا یه just do it با آرم nike چاپ کنم بزنم بالای میزم؟ :))




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/07/Just-do-it




قصّه های مجید

درخواست حذف اطلاعات

نمی دونم الآن صرفن خسته ام یا سرما خوردم یا مسمومیت غذایی دارم یا مسمومیت تنفّسی. اصلن هم مهم نیست کدومشونه. نکته ی awkwardش این ـه که باید برم از بین کامپیوترهای نسل صفر تا نسل ۳، یه کامپیوتر شاخص پیدا کنم و ۱-۲ صفحه راجع بهش بنویسم و توضیح بدم که چرا فکر می کنم شاخصه. کام عااان لااااله( )... کااام عاااان. :))


امروز یه چیزی شد که در نتیجه ش با یه ۲ سال بالایی م دعوا . :| هر چیزی می گفتم هم اون اذیّت می شد به خاطر شنیدنش، هم من ناراحت می شدم که دارم با بزرگتر از خودم اون طوری رفتار می کنم. تقریبن شبیه اون که می گفت هر نفسی که فرو رود ممد حیات است و چون برمی آید مفرّح ذات. :))


...

می شکنم آینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته ها حرف بزنه

آینه می شکنه هزار تیکّه می شه

امّا باز تو هر تیکّه ش ع منه

...




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/08/قصه-های-مجید




هوممم...

درخواست حذف اطلاعات
بود آیا که در میکده ها بگشایند / گره از کار فرو بسته ی ما بگشایند اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند / دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند به صفای دل رندان صبوحی زدگان / بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند نامه ی تعزیت دختر رز بنویسید / تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایند گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب / تا حریفان همه خون از مژه ها بگشایند در میخانه ببستند خدایا مپسند / که در خانه ی تزویر و ریا بگشایند { :((( } حافظ این قه که داری تو ببینی فردا / که چه ر ز زیرش به دغا بگشایند
نمی دونم. شاید الآن صرفن چون این مریضی لامصب یه هو اومد سراغم و توی ح عادّی نیستم دارم این پست رو می ذارم. شاید هم واقعن نقطه ی تعادل پایدار این بازی این جا باشه. شاید هم پایدار نباشه. ولی به نظر که پایدار می آد. من رانندگی م بد نبودا. گواهی نامه هم که همه ذاتن دارن. مسیر رو هم داشتم درست می رفتم به نظرم. ولی نفهمیدم چی شد که یه هو جادّه پیچید و من نپیچیدم. نه البته. من پیچیدم جادّه نپیچید. شاید چشمام ضعیف شده. همین دیگه. به نظرم پست ۱۰۰ پست مناسبی بود برای این که بگم من دارم می رم عینک ب م. امیدوارم نمره ی عینکه به چشمم بخوره. عینک مناسب چشم نباشه خیلی بدتر از اینه که کلّن نباشه. فکر کنم... نه خیلی چرت گفتم. (آره خیلی چرت گفتی.)
ابرهای همه عالم شب و روز...
و من الله ّوفیق



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/08/هوممم




برگ عشت

درخواست حذف اطلاعات
موقع نوشتن پست قبل از این ناراحت بودم که بلاگ داره لوسم می کنه... و از جامعه دور! حرفایی که قبلن با دوستام می زدم و نزدنشون من رو منفجر می کرد، باعث می شدن ناخودآگاه ارتباطم با دوستام حفظ بشه. ولی وقتی یه ده از دوستام دور شدم، بدون این که خودم بفهمم، اون حرف ها رو توی بلاگ می نوشتم. دوست داشتم دیگه به جز در موارد خاص این جا چیزی ننویسم. ولی هنوز هم دوستام دور هستن خیلی! چه از نظر مادّی(مشغله دارن و...) و چه از نظر معنوی(دیگه فکرهامون شبیه نیست و...)! آدم های جدیدی پیدا که فازشون رو دوست داشتم. ولی می ترسیدم اون ها از من خوششون نیاد و خیلی باهاشون صحبت نمی . (اعتماد به نفسم کِی انقدر کم شد؟) این طوری شده که الآن دوباره دارم توی شرایط غیراضطراری پست می ذارم. مس ه نیست؟
بدنم ضعیف شده. نمی دونم چرا. بعضی وقت ها freak می زنم که یه مریضی خفن گرفتم و قراره تا چند وقت دیگه بمیرم. :)) یعنی خب به احتمال زیاد این شکلی نیست. ولی این فکره به طرز عجیبی حس خوبی می ده. یه حس خوبی ـه که ناشناخته ست برام!
داشتم فکر می که شاید یه هدفی جلومونه؛ به طور فطری بهش تیر می زنیم. اوّل بچّه ایم و زورمون کمه. تیرهامون حتّی به هدف نمی رسه. چند تا تیر اوّل رو می زنیم و فکر می کنیم اصلن درستشم همینه که تیرهامون بیفتن جلوی پامون و تا آ حتّی تلاش نمی کنیم زورمون رو زیاد کنیم یا از زورمون استفاده کنیم. یکی دیگه شاید حواسش باشه و خودش رو قوی کنه و کم کم تیرهاش به سیبل برسن. ولی همین که تیرش به سیبل رسید دیگه دست از تلاش برداره و نخواد هدف های دورتری رو بزنه. یکی دیگه شاید تا تهش تلاش کنه و مدام خفن و خفن تر بشه. اون آدم خفن عنوانش چیه؟ عارف مثلن؟
حکایتم حکایت بچّه ای ـه که گشنه س و می ره غذا بخوره. می بینه داغه. تصمیم می گیره تا آ عمرش غذا نخوره. حکایت خیلی از تصمیم ها هم همین ـه که آقاهه بعد از این که تا ه غذا خورده، به غذا فکر می کنه و حالش بد می شه. تصمیم می گیره برای همیشه غذا خوردن رو ترک کنه. یا مثلن چند ساعت چیزی نمی خوره و به شدّت گشنه ش می شه. تصمیم می گیره همیشه غذا بخوره. با این که دو تا پاراگراف قبلی مثالشون شبیه بود، ولی برای دو تا منظور متفاوت نوشته بودمشون. عجیب شد که تهش شبیه هم شدن. :))
یه thread توی ذهنم باز شده که خیلی بیشتر از توانایی من ذهنم رو مشغول کرده. نه دلم می آد killش کنم نه جرات دارم به سرانجام برسونمش. مس ه س. :))



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/12/برگ-عشت




منم ببرید. :-<

درخواست حذف اطلاعات

چه قدر غم انگیز. بچّه های گروه کوه رو می بینم که با یه کوله ی گنده دارن می رن سمت در پایین تا برن کوه.

و من به خاطر کدکاپ و کلاسم نمی تونم باهاشون برم. :(


پرستوی مادر شده

به وقت کوچ را می فهمی؟ :-<



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/18/منم-ببرید




آخ اگه بارون بزنه...

درخواست حذف اطلاعات
خیلی سرم شلوغ شده و ددلاین پشت ددلاین داره کمرم رو می ش ه. چه قدر خوبه. ^__^ قشنگ مجبورم زمانم رو مدیریت کنم. قسمت جذّاب ترش این جا بود که چند وقت پیش برام سوال بود که من وقتی یه عالم کار ریخته سرم بازدهی م بیشتره یا وقتی سرم خلوته. الآن خیلی غیرارادی به استیت شلوغی سر رسیدم و جواب سوالم رو پیدا . ^_^ولی پوینت ناراحت کننده ش اینه که من الآن یه ۲۰ واحد کوچولو دارم و یه مسئولیت کوچیک توی کدکاپ و یه مسئولیت کوچیک تو حلّی ۱۰ و یه مسئولیت کوچیک تو دوره طلا و انقدر احساس سرشلوغی دارم. فکر نمی با این تعداد از چیزای ایزی کوچولو انقدر احساس سرشلوغی کنم. :))
دقیقن نمی دونم از کِی ولی یه روز تصمیم گرفتم مشقا رو کپ نزنم. نمره هام کم می شه و خیلی وقتا بخش زیادی از وقتم برای چیزی که به نظرم مس ه س هدر می ره. ولی ته ش می بینم از ی کمک نگرفتم و خیلی خیلی حال می ده. :)) مقاله ی ادبیات طلعت اوجش بود. اسی اومد گفت من یه مقاله ۳۰ صفحه ای پیدا و می تونم به جز خودم اسم ۲ نفر رو بنویسم پاش، اسم تو رو بنویسم؟ واقعن حال داد تهش که خودم یه شب تا صبح بیدار موندم و با کلّی بدبختی از تو دو سه تا کتاب و سایت مقاله هه رو جمع و جور . :>>>
کارگاه عمومی برداشتم این ترم. اتومکانیکش امروز تموم شد و به محض این که از کلاس اومدم بیرون جزوه ای که اوّل اتومکانیک می دن تا از روش بخونیم رو فروختم به یه سال بالایی ریاضی. حس این دلّال شکم گنده ها رو داشتم. :)) گرچه کارم ربطی به دلّالی نداشت!

بزرگ ترین سوالم الآن این هست که با دوستم خونه اجاره کنم یا نه. می ترسم هم خونه ایش بشم و پولام تموم شه و مجبور شم به خاطر پول کار کنم. :-اس

واهاهاااای. بعد از ظهر داشتم با کلّی آرزو و خواستارمندی(!!!) آهنگ هفته ی خا تری فرهاد رو گوش می دادم. اون جاش که می گه "آخ اگه بارون بزنه..." و الآن وسط پارک ملّتم و یه هو بارون گرفت. بهتر از این می شه اصلن؟ ^___^



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/18/آخ-اگه-بارون-بزنه




یک نفر در را به روی حضرت پاییز باز کند!

درخواست حذف اطلاعات
یه دونه نارنگی گذاشتم تو دهنم. تا زیر دندونام له شد و آبش زد بیرون، با گوشت و استخونم(؟!) پاییز/زمستون رو حس . چه قدر عجیب بود.
رعد و برق... ^____^
این درخت جلوی تراس علی اینا داره آروم آروم برگ زرد و کچل می شه. ۵-۶ ماه دیگه ولی دوباره به ح نر برمی گرده. خیلی قشنگ نیست این سیکل؟ *__*
باد و طوفان... ^____^
حجّت اشرف زاده - پاییز



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/19/پاییز-عاشق-است




دیبیدی

درخواست حذف اطلاعات
taylor momsen - got a secret
اون پروژه هه که چند تا پست قبل بهش اشاره ، در راستای المپیاده. می دونم تهش به احتمال ۹۰ درصد فِیل می شه ولی راضی م بازم. به یه نفرم کمک کنه راضی م.قسمت بزرگی از امروز هم داشتم توتوریال react رو می خوندم. جالبه برام هنوز. امشب یه ده دیگه react بازی می کنم بعدش می رم سراغ پروژه هه. هنوز شهودم رو قسمت goش کمه. شاید بعد از react بازی برم یه ده هم go بازی کنم. :-" شاید اصلن پروژه هه از المپیاد خارج شه، بشه یه سایت دور همی کوچولو. نمی دونم! بگذریم!
فکر کنم امروز انگشت کوچیکه ی پام رو از خطر میخچه زدن نجات دادم. (احساسِ قدرت) به هر قسمت از بدنم نگاه می کنم، یا عضله هاش درد می کنه یا استخون و مفصلاش. این چه وضع عجیبیه؟ :)) درد زانوم رو می تونم درک کنم ولی بقیّه ش... بازم بگذریم!
یه چیزی که دقیق نمی دونم چیه(!) داره وسوسه م می کنه امشب ساعت ۰۰:۳۰ راه آهن باشم و سوار قطار بشم و برم مشهد. فردا ساعت ۲۲:۴۰ راه آهن مشهد باشم و برگردم تهران. و هر لحظه که می گذره دارم بیشتر وسوسه می شم. یعنی ۱ ساعت دیگه راه باید بیفتم. شت. برم حاضر شم. :)))) ویرایش: خب... قطار ساعت ۰۰:۳۰ پر شد. برنامه رو با ۵ ساعت تاخیر شروع می کنم. ۵ ساعت می شه چند قسمت death note؟ :))



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/02/دیبیدی




مشهد ۱

درخواست حذف اطلاعات

خب... خیلی رندوم ب راه افتادم و الآن مشهدم. =)) چند دقیقه دیگه می خوام برم حرم و بعدش یه چیزی بخورم و بعدش برای مغرب برم حرم و بعدش برگردم. :-"

ولی می تونم برنگردم. اگر برنگردم دو تا گزینه دارم. یکی این که شب خونه بگیرم، هزینه ش ۵۰ تومنه. یه ایده ی دیگه اینه که یه بلیت قطار دیگه بگیرم برم یه جا دیگه و بعدش برگردم تهران. بین زاهدان و شیراز شک دارم. هیچ کدوم رو تا حالا نرفتم و کتگوری شون کاملن متفاوته. =))

یه ایده ی هیجان انگیز دیگه که خیلی فِیله هم اینه که ببینم اطراف مشهد کوه خاصی هست برم یا نه. چرا تا الآن نمی دونستم جواب این سوال رو؟


تو قطار با یه سربازه آشنا شدم که پادگانش شاهرود بود. باهام راجع به وضعیت افتضاح پادگان و اخلاق مز ف فرمانده ها درد و دل می کرد. خیلی دلم براش سوخت. :-<

و صندلی قطارم مستقیم باد کولر می خورد بهش. فکر کنم سرما خوردم. :-؟

به هر حال! تا دیدار بعدی بدرود. :))


+راستییی! ۴ واحدم شد ۱۰ واحد. هوراااا. ^__^

و من الله ّوفیق!




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/03/مشهد




مشهد ۲: برگشت

درخواست حذف اطلاعات

ناراحتم. :( نه یعنی ناراحت نیستما. خوش حالم. ولی می تونستم خوش حال تر باشم. این طوری شد که بلیت قطار به این زودیا نه برای زاهدان پیدا و نه برای شیراز. کوه هم همون طور که گفتم فِیل بود از اوّل. :)) خیلی معمولی یه بلیت برگشت گرفتم برای تهران و الآن سوار قطارم؛ منتظرم راه بیفته.

ادامه مطلب



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/04/مشهد-2




هاتف

درخواست حذف اطلاعات

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت

با درد صبر کن که دوا می فرستمت


شعر کاملش این جاست.




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/05/هاتف




بلا، کمال در پی دارد(!)

درخواست حذف اطلاعات
« ی که نظام عالم را نمی داند و از نقش بلا و رنج در ب کمال غافل است، بلایا را بد و منکر می داند. مانند بسیاری از مردم که بلافاصله در برابر مصائب، زبان به شکوه می گشایند و توان تحمّل مشقّات را ندارند.» علّامه حسن حسن زاده آملی

این طرز فکر همیشه برام جالب بوده. ولی هیچ وقت بهش ایمان کامل نداشتم. نمی دونم. وقتایی که سر یه سری مسائل دارم اذیّت می شم خیلی امیدوار کننده ست. ولی وقتی که خیلی روزگار داره آسون می گذره شنیدنش ناراحت کننده س. :))
+بحث هام سر سبک زندگی و اپلای و دین و... با پدرم تمومی نداره. :( شاید چون دلش می خواد طرز فکرش رو یه شبه قبول کنم. شاید چون می خواد مثل همیشه لقمه رو جویده شده بذاره دهنم. ولی پدرم همچین آدمی نیست. نمی دونم. :-؟



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/05/بلا،-کمال-در-پی-دارد




چشم چشم

درخواست حذف اطلاعات
یک
دیوونه: «بعضی وقتا حس می کنم دو تا چشم دارن از یه جایی به من نگاه می کنن.»
دو فوبیای این که یه جایی یه اردک داره بهت نگاه می کنه!
سه تحت تاثیر فلان روان گردان به نظر می آد بعضی چیزا چشم دارن و دارن بهت نگاه می کنن. فکر کنم lsd آ ت این قضیه باشه. :))

چهار بچّه از تاریکی می ترسید و قرار بود لامپ راهرو رو خاموش کنه. به مامانش گفت: «تو نگاهم کن. من می رم لامپ رو خاموش می کنم می آم. فقط نگاهم کن.»
پنج یه چیزی بود که درست اسمش یادم نیست! شاید deep dream بود. یکی از کارهای تصویری مغز رو شبیه سازی می کرد فکر کنم. حالا خودش خیلی مهم نیست، مهم اینه که توی نتیجه ی نهایی ش الگوهای زیادی شبیه چشم وجود داشتن. :د
شش هر جا باشی، خدا داره نگاهت می کنه.
هفت وقتی به ی نگاه می کنی در موارد زیادی اون هم برمی گرده بهت نگاه می کنه.
هشت چشم نظر!

چرا انقدر به «چشم» ارادت داریم؟ :))



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/06/چشم-چشم




الآن چی؟

درخواست حذف اطلاعات

آخ گلبم گرفت. همه ی این ها نمی تونه اتّفاقی باشه. :-اس

یعنی حتّی اگر اتّفاقی باشه هم احت خیلی کمه. :-"


-یه عدد بزرگتر از ۱ بگو.

-دو

-واهااااای. احتمال این که ۲ رو انتخاب کنی خیلی کم بووووود.

هر موقع از احتمال کم یه اتّفاقی که رخ داده به وجد می آم این مکالمه یادم می آد و کل ذوق و هیجانم فروکش می کنه. :))




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/06/الآن-چی




می خوام بدوم ولی...

درخواست حذف اطلاعات

می خوام بدوم. می خوام بدوم. می خوام یه مسیر طولانی جلوم باشه که هیچ وقت تموم نشه و تا نفس دارم بدوم. می خوام فقط بدوم و به هیچ چیز فکر نکنم. به این دغدغه های مس ه م، به این بلاگ مس ه و پست های مس ه ترش، به و کلاسای مز فش، به یه کوه پیام سین نشده توی تلگرام، به دوستایی که یه تابستون کامل سمتشون نرفتم به دلایلی که حتّی خودمم نمی دونم، فقط می خوام فکر نکنم. انقدر بدوم که دهنم کامل خشک شه، که حتّی اگر بخوامم نتونم فکر کنم. فقط سایه ی فکرامو ببینم که ترسیدن و یواشکی بی سر و صدا می آن از گوشه ی مغزم رد می شن می رن. می خوام بدوم می خوام بدوم. ولی حال ندارم. ولی شبه و می ترسم. می خوام بدوم و به ترسیدنم فکر نکنم. آه... چه قدر خودم رو لوس بار اوردم. لعنت. چه خوشگل بود اون جا که می گفت هر زمستون پیش از این که ریشه پابندت کنه، شاخه ت رو بردار و تمرین تبر کن با خودت. یا بساز و دونه دونه مرگ برگاتو ببین، یا بسوز و جنگلی رو شعله ور کن با خودت. وای سایه ی پرابهام این شعره چه قدر قشنگ خواهد بود. می خوام بدوم می خوام بدوم. :( حتّی خود این وبلاگم داره باعث می شه لوس بار بیام. می آم از آرزوهام می نویسم، زیادم می نویسم. دریغ از یه ذرّه عمل و حرکت به سمتشون. می خوام بدوم. می تونم یه هدف فی کنم و شروع کنم بدوم سمتش. مثلن می تونم الآن با خودم قرار بذارم بدوم به سمت . بعد برم لباس بپوشم، یه تیکّه نون بردارم برای صبحونه ی فردا. اه... این وسط فکر صبحونه ی فردا چی بود؟ بی خیال. برم لباس بپوشم، وسایل لازم و کافی برای فردا بردارم، و برم بیرون تا صبح رندوم ران بزنم تو شهر. وسطاشم خسته شدم رندوم واک می زنم. اگر از هوش برم چی؟ نه بی خیال احت کمه. اه حال ندارم. :( حال ندارم. حال ندارم. :( نمی شه همین الآن یه هو بهم حال نازل شه؟ آه نگرانم. برای چی نگرانم؟ ناراحتم. برای چی ناراحتم؟ ولی اگر از خودم بپرسم «ح چطوره؟» خواهم گفت: «عالی م. بهتر از این نمی شم.» نمی دونم. شاید وضعیت الآن اون وضعیت اضطراره. نمی دونم. بحث اضطرار رو کی انداخت تو سرم؟ لعنت بهش. چه قدر بدون اینتر زدن نوشتن جذّابه. :)) می خوام بدوم ولی. :( از چی می ترسم؟ هر کی من با این ریش و پشم رو ببینه فرار می کنه. قضیه ی سوسک و آدمه، که آدم از سوسک فرار می کنه و سوسک هم از آدم. عه الآن خودم رو به سوسک تشبیه ؟ جالب بود! یکی دیگه این کارو می کرد ناراحت می شدم شاید. اه چرا نگرانم؟ مگه قراری گذاشته بوده با من؟ نه به دار بود نه به بار بود. من تند رفتم. :( می خوام بدوم می خوام بدوم. می خوام تندتر برم. :)) بچّه بودم بدو بدو اومدم از خیابون رد بشم. تا رسیدم به خیابون همون موقع یه ماشین از جلوم رد شد. چرخ عقبش از رو پام رد شد و با سر خوردم تو درش. :)) واقعن تصادف خنده داری بود. هر چند اون موقع داشتم گریه می . الآن دقیقن زندگی م شبیه همون موقع شده. ولی شباهتش ظاهری نیست. این طوری که تا می آم به یه سمتی بدوم، یه هو یه مانع می پره جلوم و با صورت کوبیده می شم توش. می دونی مخاطب فرضی؟ یه جای این تشبیه یکم فرق داره. اون موقع که بچّه بودم همه بعد از تصادف دویدن پیشم. یه نفر با لنگش داشت خونی که از بینی م می اومد رو پاک می کرد. بابام همون موقع از سرویس اداره ش پیاده شد و دید نصف محل دور بچّه ش حلقه زدن. :)) راننده ماشینه هم فرار نکرد. پیاده شد و با بابام بردنم بیمارستان. الآن ولی این طوری ـه که راننده می زنه و می ره. بقیّه هم یا حواسشون نیست که من با سر کوبیده شدم به ماشین. یا حواسشون هست و خودشونم تو وضعیت منن، دستشونو گرفتن رو صورتشون. یا حواسشون هست و براشون مهم نیست. لازم به ذکره که این وسط از موضوع اصلی غافل نشیم: می خوام بدوم. :)) بعد خب سر همینه که هی می گم بالا برم پایین بیام تهش خودمم و خودم دیگه.(این جا ضمیر اوّل شخص، اشاره به من واقعی نداشت، اشاره به من نوعی داشت) هر چه قدر هم تو زندگی دورم پر آدم باشه، تهش تنها تو قبرم می خوابم دیگه. می خوام قبل از این که تو قبرم بخوابم یه عالم بدوم. :-< چه قدر فاز حرفای آ م شبیه اییه که تازه کات ! ولی نه مخاطب فرضی جان! قضیه برا من فراتر از این حرفاست. شاید هم فراتر نیست و خودم فکر می کنم فراتره. وه که چه قدر مز ف می شه اگر این طوری باشه. کاشکی می شد برم تو جنگل زندگی کنم. اگر هم یه روز احساس ضعف می یه حیوونی می خورد منو شاید. تازه می تونستم -هر چند با مانع- کلّی بدوم. تازه اگر تو جنگل بودم وبلاگ هم نداشتم. اگر داشتم هم نمی اومدم بگم وای امروز غذا پیدا ن یا هعی امروز فلان حیوون قبل از این که بگیرمش از دستم فرار کرد و چند روزه شام نخوردم. به جای این حرفا الآن داشتم لیترالی عمل می . نمی دونم. شاید اصلن این چیز خوبی نیست که آدم ها زندگی شونو توی شهر و خیلی متمدّنانه شروع می کنن. شاید باید هر کی چند سال اوّل زندگی شو تو حیات وحش بگذرونه. که بفهمه فاصله ی حرف تا عمل هزار متره. و بعد اگر زنده موند بیاد متمدّن شه. اسم این کار چیه دقیقن؟ انتخابِ طبیعیِ ؟ :)) ولی این حرفا که برا من دویدن نمی شه. :( من می خوام بدوم. :( بعضی وقتا فکر می کنم اگر یه آدم، دقیقن دقیقن دقیقن مثل خودم تو زندگی م بود چی می شد؟ اسمش هم همون مجید بود حتّی. قیافه و طرز فکرش هم مثل من. هر وقت می خواستم بدوم اونم می خواست بدوه. هر وقت می خواستم برم است اونم می خواست بره است . هر وقت می خواستم برم کوه اونم می خواست بره کوه. خیلی جالب می شد. الآن انگیزه هامون با هم جمع می شد می رفتیم دوتایی می دویدیم. :)) ولی چه فایده؟ الآن که نیست. :( می خوام بدوم. :( راستی داشتم به اینم فکر می که اگر اون آدما رو بعد از این که زنده موندن و خواستیم وارد زندگی شهرنشینی شون، مثل بچّه ای که تازه متولّد می شه گریه نخواهند کرد؟ به هر حال وارد یه دنیای -با تقریب خوبی- کاملن جدید می شن. داشتم فکر می گریه برای ناراحتیه یا برای شرایطی که آدم بهش عادت نداره؟ جالب نیست؟ برا من جالبه! مثلن در مورد بچّه کوچولوها(نوزادها) صدق می کنه. در مورد آدم ها توی دوران جوانی صدق می کنه. در مورد صوفی ها صدق می کنه. شاید اصلن حس «ناراحتی» و «عادت نداشتن به شرایط» کاملن متناظر هم باشن. عه. اینا اصلن دیمانسیونی فرق ندارن؟ نه انصافن چرت و پرت نگم. دیمانسیونشون که یکیه. :)) ولی جدّن حس می کنم نمی تونن متناظر باشن. یه مثال دارم، لامصب همه جا به کار می آد. اسمش مثال قورمه سبزی و پنجره س. ببین مخاطب فرضی جان! مثلن یه نفر بگه قورمه سبزی و قیمه بادمجون یه چیزن، حرفش غیر منطقیه. یه نفر دیگه بگه پنجره و قیمه بادمجون یه چیزن، باز هم حرفش غیر منطقیه. ولی اون غیر منطقی اوّلی کجا و این غیر منطقی دومی کجا! همچنین است در مورد تناظر «ناراحتی» و اون یکی که اسمش درازه حال ندارم تایپ کنم و اگر تایپ می بدیهتن کوتاه تر از این چیزی می شد که الآن دارم تایپ می کنم. وای خدا خیلی احمقانه بود کارم. حالا من که این همه تایپ ، اینم تایپ می کنم. منظورم از این همه حرف گزافی که یکی دو خط اسراف کرد «عادت نداشتن به شرایط» بود. اون جا که هیچ می گفت «نمی رسه دیگه خون به مغز... خون به مغز... رد می دم... رد می دم...» دارم درکش می کنم. :دی آهنگام تموم شده. بیا یکم بحث رو جبر خطی ای(ریاضی ۲یی) کنم برات مخاطب فرضی. :> ببین! هر آدمی تو مغزش یه فضا از بردارها داره که اسم اون فضائه تو جبر خطی رو یادم نمی آد. همون که هر ترکیب خطی از بردارهای توش انتخاب کنی، حاصلش هم توش هست. بععععد! هر آهنگ هم مثل یه بردار می مونه. وقتی یه آهنگ گوش می دی که already توی اون فضا بردارات وجود داره، خوشت نمی آد. ولی بعضی وقتا یه آهنگ گوش می دی می بینی نهههه! چه قدر جدید و جالبه! در اون صورت از آهنگه خوشت می آد و اگر روش قفلی بزنی، بعد از یه مدّت بردارش اضافه می شه به اون فضایی که توی مغزت داری. در واقع بُعد اون فضا رو یه دونه زیاد می کنه برات. ولی خودمونیم! وسطای تایپ این مدل سازی م به این نتیجه رسیدم که خیلی حرفم چرت بود. می دونی چرا؟ چون توی این مدله، اگر یه آهنگ یه روزی قشنگی شو برات از دست بده، تا ابد قشنگی ش رو از دست می ده. ولی خب می دونیم که این طوری نیست! باز از بحث منحرف شدیما. :( می خوام بدوم. وای الآن دارم نیازم به دویدن رو سرکوب می کنم. فروید چه جوری این رو به س ربط خواهد داد؟ فروید از کجا اومد تو ذهنم اصلن. شات عاپ باو. :/ ولی شاید بعضی از این بردار ها و یه سری زیرفضاها از اون فضای آهنگی مغز، شروع کنن به کم رنگ شدن در شرایط خاصی. در چه شرایطی؟ در شرایطی که آهنگ هایی که اخیرن گوش دادی، هیچ ترکیب خطی ای شون اون زیرفضا رو نسازه. خب این مدله بهش می خوره درست باشه! ولی وقتی به زبون آدم وار ترجمه ش کنی تقریبن می شه این که برادر من! وقتی یه مدّت هیچ آهنگی از یه سری ژانرای خاص گوش نکنی، بعد از یه مدّت دلت برای اون ژانر تنگ می شه دیگه. و شما بری اینو به یه نفر دیگه بگی، اوّلش فکر می کنه شوخی ت گرفته. بعد که می فهمه فکتی به این بداهت رو داری با جدّیّت بیان می کنی می خوابونه زیر گوشت. هاها. چه قدر احمقم. :)) خب نتیجه می گیریم هیچ وقت آهنگ ها رو به بردار تبدیل نکن مخاطب! چون بعدش می ری برای یه نفر توضیح بدی یه کشیده می زنه تو صورتت. به دلیل وجود این متن فکر می کنم ناراحت می شم. چون دارم می نویسمش که یه موضوع ناراحت کندده ای ذهنم رو مشغول خودش نکنه. آه خب الآن مشغول خودش کرد. بیچاره شدم. :(( من دلهره دارم. :( استرس دارم. :( اگه اون طوری شه چی؟ :-< اگر این طوری شه که اصلن نمی خوام بهش فکر کنم. باز اون طوری باشه یه کاری ش می شه کرد. :( اومممم. :( خب این قسمت رو سانسور می کنم. به طرز احمقانه ای مس ه بود. :))))) ادامه می دم. ولی خب جدّی الآن من دکمه ی ذخیره و انتشار رو بزنم، بعدش به طور جدّی مغزم درگیر خواهد شد و خیلی سختم خواهد بود. قدیما یه پست گذاشته بودم که اگر فلان قضیه فِیل بشه به فنا خواهم رفت و یه زمین خوردنیه که بلند شدنم بعدش با خداست و دست خودم نیست. :)) از اون ناراحتیا که بعدش باید بزنن تو گوشم اشکم دربیاد دق نکنم. :))))) نه اون واسه اس. انصافن من هیچ وقت این جوری نمی شم. (جالب می شه سکانس بعدی من رو نشون بده که مثلن سیّد اومده داره چَک می زنه بهم می گه گریه کن لعنتی گریه کن. :))) ) آها. وسط حرفم قطعش چرا. آره دیگه خلاصه که اون قضیه داره فِیل می شه. اصلن تو کی ای که اینا رو داری می خونی؟ مس ه نیست دارم یه حرفی می زنم که نمی دونم مخاطبش کیه مخاطب فرضی جان؟ :)) خب مهم نیست که مس ه س یا نه. این که بپرسم مس ه س یا نه مثل اینه که شبهه ی خدا و سنگ رو مطرح کنم. به من چه که می تونه یا نه. :دی ولی خودم به یه چیزی دارم دقّت می کنم. که می خواستم بدوم تا خسته بشم و مغزم کار نکنه. الآن بدون دویدن به این هدف رسیدم. یعنی نه این که مغزم کار نکنه ها! نه! ولی در همون زمینه ای که باید کار نکنه داره کار نمی کنه و خدا رو شکر. :د چه قدر این آ ا دارم زیاد می خندم. راستی! من دیوونه ام؟ یعنی... برم پیش روان پزشک، بهم دارو می ده؟ یا برم پیش روان شناس مریض تشخیصم می ده؟ بعدش بگم بعضی وقتا به چه چیزای بدی فکر می کنم، بستری م نمی کنه؟ با این لباس آستین بلنداها! یا مثلن رو اون تختا که دست و پای آدما رو می بندن و فقط تو ا هست. براشون خوابامو تعریف کنم چی؟ :-اس خوابام حتّی از فکرام هم زشت ترن. ولی برای این کارَم باید یه اسمی چیزی بذارم. :)) هر چند فکر کنم خودش یه اسم داره. آها کدوم کارمو می گم؟ همین که چشمامو بستم زارت زارت زارت هر چی از دستام در می آد(معادل تایپی برای هر چی از دهنم در می آد) دارم با کیبورد می نویسم. برون ریزی مثلن؟ شاید یه جور خودروان کاوی باشه مثلن. :د بگذریم! یه جاهایی از خاطرات هستن، خیلی دنجن! با این که اون موقعی که داشتم تجربه شون می اون قدر دنج و گوگولی نبودنا. مثلن صحنه ی کلاس های راهنمایی تو فصل زمستون این طوریه برام. یه کلاسی که رو پنجره هاش بخار نشسته. همه بچّه ها زیر لباس فرماشون کلّی لباس دیگه پوشیدن. دو تا جالباسی کلاس که بین سه ردیف(ستون؟) نیمکت هستن، هر کدوم یه کوه از کاپشن رو روی خودشون نگه داشتن) من که نیمکتم کنار شوفاژه و تازه از بیرون اومدم، می چسبم به شوفاژ گرم و دستامو می گیرم روش. چه قدر فکر بهش لذّت بخشه. حتّی این طوری ـه که مورمور می شم وقتی بهش فکر می کنم و توی تصوّرم غرق و غرق تر می شم. ولی تا حالا تلاش نکرده بودم اون صحنه ای که توی ذهنمه رو با جزییات بنویسم. البته شاید اون بچّگیام که دوست داشتم نویسنده بشم این کار رو کرده باشم؛ ولی یادم نمی آد و این حس برام جدیده. یه لِول جدیدی از غرق شدن توی تصوّرات ـه. وای... یادش به خیر... چه قدر دلم می خواست نویسنده بشم. چه قدر واسه خودم می نوشتم. عه عه عه... انشای اوّل دبیرستانم. موضوعش «هر چه می خواهد دل تنگت بگو» بود و واقعن هر چه می خواست دل تنگم گفته بودم در مورد این که چه قدر دوست دارم وقتی بزرگ شدم نویسنده بشم. چند تا داستان فکر کنم شروع کرده بودم بنویسم! یکی ش رو حتّی تا جاهای زیادی پیش برده بودم. چی شد از پایه بی خیال قضیه شدم؟ المپیاد این کارو کرد؟ هاردم پاک شد قصّه هام پاک شد خیلی ناراحت شدم؟ حتّی یه کتاب بزرگ یده بودم در مورد داستان نویسی. چی شد همه فانتزیام در مورد نویسنده شدن؟ :)) اوه... ماکروسافت ا س یاد گرفته بودم و یه دیت س درست کرده بودم از کتاب هایی که دلم می خواد بخونم و ب م. نویسنده شون بود، ناشرشون بود، قیمتشون بود. سالی که مدنظرمه برای خوندنشون بود. چه قدر خوب بود! کوئری sql یاد گرفته بودم، کوئری می زدم ببینم کتاب گرونا کدومن. کتابایی که امسال قراره ب م کدومن. چه قدر فازم خوب بود. :)) دلم تنگ شد برای اون روزا. :-< وای اون صحنه که رفتم نمایشگاه کتاب، نشر افق رو پیدا ، یه ج چاپ شده دادم به خانم فروشنده هه گفتم اونایی که تو ستون دومش نوشته افق رو بدید. =))) یه سّااال پولای لعنتی م رو جمع کرده بودم. :)) با خواهرم دوتایی پول جمع کردیم یعنی. بعد خواهرم تهش رفتم یه سکّه ید و الآن کلّی پول دار شده. من رفتم همه پولامو کتاب یدم و الآن توی این وضعیت اسف بارم. نتیجه ی اخلاقی؟ کتاب ن ! سکّه ب به جاش. حتّی اگر برادر ۴ سال بزرگترت تلاش کنه وسوسه ت کنه کتاب ب ی. :-< همین دیگه. شب به خیر.




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/07/می-خوام-بدوم-ولی




تردید

درخواست حذف اطلاعات

سیاوش قمیشی - تردید

نمی دونم... شایدم این ره که من می روم به تر تان است. :(


امروز اگر زیر قولی زدم با خودم قهر می کنم دیگه با خودم حرف نمی زنم.




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/07/تردید




اوّلین روز واقعی

درخواست حذف اطلاعات

این ترم یه درس مباحث ویژه ارائه می شه تو دانشکده مون که توش جبر خطی می گن و قراره با ریاضی ی تطبیق بخوره! از شاخه ی درس های ریاضوی(!) فقط همین رو می شد و دلم می خواست بردارم. امروز رفتم سر کلاس، یه المپیاد کامپیوتری ۹۵ی بود، یه المپیاد کامپیوتری ۹۴ی بود، یه المپیاد کامپیوتری ۹۳ی هم بود. منم ۹۶ی شون بودم. حس عجیبی داشت! گلچین ۴ دوره ی آ المپیاد کامپیوتر. :-" :)) توی کلاس های قبلی م مسن ترین آدم ها ۹۵ی بودن.

آزمایشگاه فیزیک ۲ هم داشتم. هم تیمیم رو نمی شناختم. آ آزمایش ازش پرسیدم ۹۶ی هستی یا ۹۵ی؟ خندید گفت ۹۳یم. بازم حس عجیبی داشت. :-" و حس این که آخ... این آزمایشگاه هم مثل آزمایشگاه مدار منطقی، نباید رو هم تیمیم حساب کنم. :))




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/07/اولین-روز-واقعی




بارون

درخواست حذف اطلاعات

پیش نوشت: اسم پست ربطی به محتواش نداره. صرفن ب بارون اومد! (و خوش حالم کرد)

پنل ادمین بلاگ یه هو تصمیم گرفته روی کرومیومم باز نشه؛ چه قدر ناراحت کننده. :(


فردا دیگه واقعن شروع می شه. نمی دونم از همین الآن برم برای واحد گرفتن با آموزش سر و کلّه بزنم یا وایسم ترمیم تموم شه. آه... آخه چرا باید فکر می انتخاب واحد یه روز عقب تره؟

به پارسال همین موقع فکر می کنم: چه قدر خوش حال بودم. هستم هنوزم. جنسشون فرق داره ولی. الآن از این خوش حالی عمیق هاست که از دید ناظر بیرونی معلوم نیست. پارسال خوش حالی عادّی ناشی از ورود به بود! همین طوری الکی، حس سرخوشی و دوستی با همه. :))


چند صفحه فیزیک خوندم. اوّلاش سخت نیست، ولی نمی تونم خودم رو مجاب کنم -مثل شب امتحان- بکوب بخونم! بی ارادگی و بی انگیزگی موج می زنه. سال تحصیلی رسمی رو با چنین دغدغه ای شروع می کنم؛ قربتا الی الله...


امروز صبح از خواب بیدار شدم. به خودم گفتم خب که چی؟ الآن بلند شم مثلن چه غلطی می خوام م؟ و بعدش خو دم. متنفّرم از این وضعیت.


یه کت که مدّت ها نصفه و نیمه گذاشته بودم رو تموم امشب. واقعن لذّت بخشه. حس یه زندانی زنجیری رو دارم و هر بار یه کت رو تموم می کنم انگار یه رشته از زنجیرهام می شه. :))

یه بحث مفصّلی این جا ایجاد می شه، در این باب که چرا یه سری جاهای دیگه که دارم به طور ارادی برای خودم قفس درست می کنم یا یه جاهایی که یه سری محدودیت خاص رو کنار می ذارم صحنه ی زنجیرها نمی آد جلوی چشمم؟ که خب توی این لحظه نه اون قدر بحثش برام جالبه که به طور ارادی بهش فکر کنم؛ نه اون قدر بیدارم که به طور ارادی بتونم بهش فکر کنم و نه اون قدر حال دارم که حتّی اگر بهش فکر ، روند فکر م رو دقیق کنم و این جا بنویسم.


مغرورم. و غرورم هر لحظه خودم رو بیشتر از خودم متنفّر می کنه. دنبال بهونه های کوچولو برای خوش حالی یا اعتماد به نفس پیدا هستم ولی تا چنین بهونه هایی پیدا می شه به طرز مس ه ای شروع به مغرور م می کنن. مس ه ترین دفعه اون دفعه ای بود که با خودم فکر «وای چه قدر خوبه من حس غرور ندارم.» و از این جمله که «مغرور نیستم» حس غرور بهم دست داد. :))
دقیق یادم نیست داشتم چه کار می ، حس یه شعر اومد تو ذهنم. (حسی که موقع خوندنش بهم دست داده بود) یه کم تلاش وزنش یادم اومد. دوباره یه کم سعی و چند تا کلمه ازش یادم اومد. سرچ ، پیداش : حال من حال اسیری است که هنگام فرار / یادش آمد که ی منتظرش نیست، نرفت بعد گوگل توی پیشنهاداش یه شعر دیگه آورد:
حال من مثل یتیمی است که هنگام دعا / به فراز «باَبی اَنتَ وَ اُمّی» برسد
البته حال من هیچ کدوم از این ۲ تا نیست و این ها رو صرفن برای قشنگی شون گذاشتم که حسن ختام این پست باشن. :>
و من الله وفیق



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/30/بارون




آهای خبردار

درخواست حذف اطلاعات

همایون شجریان - آهای خبردار

شعرش از حسین منزوی ـه مثل این که؛ نمی دونم. هر چی هست قشنگه.

اون رویکردی که در مورد ابراهیم در پیش گرفتم رو در مورد این هم می خوام در پیش بگیرم! همین که زیادی قشنگه! اگر بریزمش روی کامپیوتر یا موبایلم، بی نهایت بار بهش گوش خواهم داد و قشنگی ش رو برام از دست خواهد داد.

نمی دونم چرا... ولی جدیدن توی خیلی موارد این جوری شدم. خیلی عبارت ها رو توی حرفام دیگه استفاده نمی کنم مبادا ارزششون رو از دست بدن. خیلی از آهنگ ها و ع ها رو توی کانالم نمی فرستم و فکر می کنم ایی که اون جا هستن لیاقتـ(!)ـش رو ندارن اون قدر بهم نزدیک بشن! (این مورد برای خودم هم تعجّب برانگیزه) خیلی آدم ها رو زیاد باهاشون حرف نمی زنم که حسم رو نسبت بهشون از دست ندم. مس ه س. هر بار فکر می کنم که خودم رو شناختم یه جنبه ی جدید از وجودم برام نمایان می شه. :))

ادامه مطلب



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/30/آهای-خبردار




مترو

درخواست حذف اطلاعات
روز عجیبی بود...با یه زمین خوردن مس ه و زخم شدن دستم شروع شد. دو بار رفتم است . یه بار تنها، یه بار هم با علی و جواد و یکی دیگه که نمی شناختمش و انگیزه ای هم برای شناختنش نداشتم. :-" دفعه ی دوم که داشتم می رفتم تو، سهیل(مردی که پشت پیشخوان می ایسته) خندید گفت "کلّن این جا زندگی می کنی هر از چند گاهی می ری بیرون یه نفس می گیری نه؟" :)) و من هنوز ۴ واحد دارم و کوچیک ترین انگیزه ای ندارم برم سر و کلّه بزنم باهاشون که بهم واحد بدن. دارم فکر می کنم حذف ترم هم گزینه ی جالبیه. :)) ولی تصمیم جدّی ای نیست. همون قدر جدّی ه که تصمیم انصراف از یا تصمیم خودکشی. پا روی قول هام به خودم گذاشتم و باز از دست خودم ناراحتم. کاش می شد حداقل یه کوچولو تکلیفم با خودم معلوم باشه. خیلی خوبه. هر چند ساعت یه آدمی رو می بینم که خیلی وقته ندیدمش و معمولن بعد از سلام و احوال پرسی می پرسن "خببب! چی کارا می کنی؟" و من هر بار یادم می افته هیچ کاری دارم نمی کنم و در حالی که مثل بز زل زدم بهشون توی همین فکرها غرق و غرق تر می شم. (حتّی غرق ترین) نمی دونم... شاید هم دارم کاری می کنم و صرفن اون قدر توی زندگی م ح بک گراند به خودش گرفته که به چشم نمی آد. شاید صرفن دارم تلاش می کنم زندگی م رو از این ش گی و آشوب خارج کنم و منطقیه که این کارهای زیرساختی حتّی به چشم خودم هم نیان. تهذیب نفس مثلن؟ :)) اصلن تهذیب بود یا تذهیب؟ =)) خیلی عجیبم برای خودم. انگار ناخودآگاه مغزم سوییچ کرده روی وضعیت مرتّب دیتاهاش(مثل شبا قبل و در حین خواب). شاید از آثار این سن باشه. نمی دونم. مس ه س. هی فکر می کنم و می نویسم و می نویسم و تهش یه "نمی دونم"ه که پاراگراف رو می خواد تموم کنه. :))
نگار خوبه. ولی هنوز اشتباه خوب یه چیز دیگه س. ^__^ یه ایستگاه دیگه قطارم بره جلو باید پیاده شم. چی بنویسم دیگه؟ :-"" تو از چیزی که نوشتی نمی دونی ولی می نویسی جوری که می تونی! این یکی همین الآن از هندزفری پخش شد. جالب بود.
رسیدمممم. :-اس و من الله وفیق



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/31/مترو




شب نم

درخواست حذف اطلاعات

ترسم که اشک در غم ما در شود / وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر / آری شود ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه / کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده ام روان / باشد کزآن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دل دار بازگو / لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من / آری به یمن لطف شما خاک زر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب / یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیر حسن بباید که تا ی / مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که کنگره کاخ وصل راست / سرها بر آستانه او خاک در شود

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست / دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

هوممم...



منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/07/01/شب-نم




پرگار

درخواست حذف اطلاعات

سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم / آ به همان نقطه که بودیم رسیدیم

حالا من که در مقام جاج ف رازی(احتمالن) نیستم ولی به نظرم پرگار مثال خوبی نبود؛ پیچ شاید بهتر باشه. :د




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/29/پرگار




پرگار

درخواست حذف اطلاعات

سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم / آ به همان نقطه که بودیم رسیدیم

حالا من که در مقام جاج ف رازی(احتمالن) نیستم ولی به نظرم پرگار مثال خوبی نبود؛ پیچ شاید بهتر باشه. :د




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/29/پرگار




پرانتز دور: cognitive linguistics

درخواست حذف اطلاعات

یه کتاب پیدا ، اسمش هست:

cognitive linguistics; an introduction

باید جالب باشه. واااقعن ذوق دارم برای خوندنش. مثل ۱۰ها کتاب دیگه ای که توی صف انتظارم منتظرن بخونمشون. :-<

ولی جدّن الآن این کتاب هایی که نصفه و نیمه رها رو تموم کنم هنر .


ولی نکته ی جالبش اینه که حدودن ۸۰۰ صفحه س(۲۳ فصل) و با اعتماد به نفس روی جلدش نوشته an introduction. :/




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/29/پرانتز-دور-Cognitive-Linguistics




پرانتز دور: cognitive linguistics

درخواست حذف اطلاعات

یه کتاب پیدا ، اسمش هست:

cognitive linguistics; an introduction

باید جالب باشه. واااقعن ذوق دارم برای خوندنش. مثل ۱۰ها کتاب دیگه ای که توی صف انتظارم منتظرن بخونمشون. :-<

ولی جدّن الآن این کتاب هایی که نصفه و نیمه رها رو تموم کنم هنر .


ولی نکته ی جالبش اینه که حدودن ۸۰۰ صفحه س(۲۳ فصل) و با اعتماد به نفس روی جلدش نوشته an introduction. :/




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/29/پرانتز-دور-Cognitive-Linguistics




پرانتز باز: death note

درخواست حذف اطلاعات

یه انیمه ست که اوّلین بار معلّم الگوریتم دبیرستانم معرّفی کرد. بعدش مدام از آدم های مختلف تعریفش رو شنیدم. امروز شروع و سه قسمت اوّلش رو دیدم. راضی م آقا راضی م! :د

اسپویل شاید: داستان این طوری شروع می شه که یه پسری یه دفترچه پیدا می کنه که اسم هر ی رو توش بنویسی و قیافه ی طرف رو تصوّر کنی می میره. فعلن داستان داره حول تصمیم های این پسره می چرخه.




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/28/پرانتز-باز-Death-Note




ترم نو؛ متد نو :د

درخواست حذف اطلاعات

می خوام برای این ترم یه چیز جدید رو امتحان کنم. برای درس هایی مثل فیزیک که همیشه شب امتحان جمعشون می کنم و در طول ترم یه ثانیه هم بهشون فکر نمی کنم، می خوام اوّل ترم ۲-۳ روز وقت بذارم و هر چی مطلب قراره در طول ترم بگن رو مثل مّرد بخونم. (عملن یعنی کاری که شب امتحان می کنم رو اوّل ترم م.) و شب امتحان فقط مطلب رو دوره کنم و سوال حل کنم فوقش.

ولی وقتی به این فکر می کنم که ریاضی ۱ و فیزیک ۱ و ریاضی ۲ و معادلات دیفرانسیل رو چه جوری پاس خنده م می گیره. مجموعن فقط ۲ روز برای هر کدوم درس خوندم: شب امتحان میان ترم و شب امتحان ترم. :|


+یه آدم پیدا که تو ۹۰ درصد موارد مثل من فکر می کنه و یه آدم پیدا که توی ۹۰ درصد موارد مثل من فکر نمی کنه. برآیند این ۲ تا داره زندگی ایده آلم رو می سازه. :))


++حمیدرضا چند تا آهنگ از آلبوم ابراهیم رو گذاشت و به شدّت ازشون خوشم اومد. ولی باز هم نخواهم یدش. می ترسم ب م، مثل آلبوم بی گزند انقدر ازش خوشم بیاد که صبح تا شب بهش گوش بدم و آروم آروم قشنگی ش رو برام از دست بده. بی گزند دیگه بیشتر از این که یه آلبوم آهنگ باشه برام، مثل یه دفتر خاطراته. دوره طلا، زمستون پارک ملّت، حلّی ۳ برفی و...




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/28/ترم-نو-متد-نو-د




بدنی که با سلام و صلوات کار می کنه

درخواست حذف اطلاعات

یه روز بچّه بودم از پلّه های خونه مون به طرز بدی افتادم پایین. اون موقع مامانم انقدر نگران شد که نذر کرد اگر بلایی سرم نیومده باشه هر سال دم عاشورا شربت نذری بده. الآن یه لیوان شربت برام آورد، از همون شربتایی بود که نذر کرده بود. خوردنش برام حس عجیبی داشت. نه... عجیب نه... غریب کلمه ی بهتری باشه شاید. شربتی که دلیل وجودش سالم بودن من ـه!




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/28/بدنی-که-با-سلام-و-صلوات-کار-می-کنه




غرنامه: گواهی نامه

درخواست حذف اطلاعات

تیک آف(حالا انگار هواپیماس. :|) کشیدم بالا ه؛ هورااا. چندین سالی می شه که آرزوش رو در دل می پروروندم. فقط امیدوارم ماشین جواد آسیب خاصی ندیده باشه. :))

دوست دارم با موتور تک چرخ بزنم. چند سال پیش با موتور بابام امتحان و ضایع شدم. حتّی یه کوچولو هم چرخ جلوش بلند نشد. :( ولی قول می دم یه روزی بزنم. :د

آه... وقتم خالی نمی شه برم گواهی نامه بگیرم. اون مدّت هم که خالی شد، حال نداشتم برم ع بگیرم برای ثبت نام آموزشگاه. واقعن ناراضی م از خودم.




منبع : http://magaroo.blog.ir/1397/06/29/غرنامه-گواهی-نامه