بهاران جدیدترین مطالب و اطلاعات وبسایتها و وبلاگهای فارسی

شعر، شهدا، هنرمند

آخرین پست های وبلاگ شعر، شهدا، هنرمند به صورت خودکار از بلاگ شعر، شهدا، هنرمند دریافت شده و با درج لینک مستقیم منبع آن در سایت مرجع نمایش داده شده است. در صورتیکه محتوای پست های نمایش داده شده نا مناسب و شایسته تذکر میباشد، بر روی لینک درخواست حذف کلیک نمائید تا از دسترس عموم خارج گردد.



معراج

درخواست حذف اطلاعات

                                                 معراج


نزول کرد جبرئیل زِ اذنِ پروردگار                       بهرِ رسول کِبار زِ بهرِ دارِ جلال


زِ بهرِ مهمانی اش خدا به معراج خواند              بود زِ پی جبرئیل به جانبِ حق روان


فرشته از حد فزون که نامَد اندر شمار              ندیده هرگز ی نه بیندش روزگار


سوار شد بر براق به فرُّ و جاه و جلال               ندیده هرگز ی چنین شکوه و کمال


به سدرةُ المنتهی شد به طُرَقوا شد روان          تاج شهی بر سرش، نورفشان شد جهان


در پسِ آن شد به پیش، زِ نور و جلال          ماند فرو جبرئیل نمود از وی سوال


چه شد فرُ و زیب تو به من بگو زین مقال           تو بوده ای پیکِ حق، مانده شدی گو تو حال


گفت اگر ب رم زین قدمی بیشتر                     غیرتِ حق سوزَدم جمله ی این بال و پر


رفت رسول خدا به درگهِ ذوالجلال                    به اذنِ پروردگار تا که رسد بر کمال


دید عجایب بسی در پسِ چندین حجاب            بود چو حیران و دنگ، در آمد از حق خِطاب


که یا حبیبی بیا، شد زِ خدایش عتاب                کنون به اذنم بده هر آنچه گویم جواب


چو گوش دادی فرا، شنید صوت علی               شد به تعجب فزون، وزان خطابِ جَلی


حق زِ لسانِ علی به گفتگو آمدی                    کفوِ علی در جهان به جز نبی نامدی


بهرِ خط زِ حق، هزارها سال پیش               سال چه باشد بگو سرعتش از نور بیش


بهرِ عتاب و خطاب هزارها سدرة پیش              برفت زِ تن سال به بیش، نیست چو دستور بیش


این رهِ نیک و شرف، عشق یقین طی کند         عقل در این جایگه، زِ خوف خون قِی کند


عقل به کُنجی خزید عقل در آن پا نهاد              عقل بوَد پیشِ حق چو پشّه ای پیشِ باد


گشت به حیرت فرو، نَیاید اندر بیان                  چه گویمت زین سخن چگونه بود و چه سان


دید عجایب بسی در پسِ نور و حجاب               با همه ی غیرتش، شدی در پیچ و تاب


به ناگه آمد زِ غیب، دستِ خدا آشکار               به رویِ کتفِ نبی نمود آن دَم قرار


لذتِ آن دست بود فزون زِ و مکان               فیضِ خدا بین چه سان، بوده بر دوستان


خدای را دست نیست، کُنَد ایجادِ دست            زبان ندارد خدا سخنورِ نیک هست


نبود آنجا زمان، ندارد آنجا مکان                        تو درگذر از زمان تو درگذر از مکان


به فوق و تحت و یمین، نورِ عَلی نور بود            زِ بِیت آنجا دِگر، عقل و خِرد دور بود


داد شهادت به حق پیمبرِ نیک نام                    زِ حق سلامش رسید لذتِ فیضِ کلام


سلامِ دیگر نمود حق زِ بَرِ مومنان                     نبود و نَبوَد یقین، نعمتی بهتر از آن


در پسِ آن شد زِ غیب، سیب به خوانش عیان     زِ بهرِ ختمِ رسُل، آن شهِ و مکان


قِسمی از آن سیب خورد پیمبرِ انس و جان        زِ نطفه اش فاطمه زِ غیب گشتی عیان


حوریِ انسیه بود، یگانه دختِ رسول                 هم کفوِ او در جهان به جز علی نبود


پیمبرِ نیک نام به کعبه شد اندرون                   تا که نماید بُتان به اذنِ حق سرنگون


در پِیِ او بُد روان چون علیِ ذوالفنون                هر که کند اعتراض، در دو جهان است زبون


پای به دوشِ نبی علیِّ عالی نهاد                   جایگه دستِ حق، یقین علی پا نهاد


لذتِ آن پا بوَد لذتِ دستِ خدا                         عقلِ بشر قاصر است بدانم از ماجرا


بود بهانه یقین، ش تنِ آن بتان                    خواست خدا آشکار، شود به پیر و جوان


بعد چو شد آشکار منزلتِ آن کِبار                    هر آن شود دشمنش، نار مَر او راست جای


شکرِ نعم گَر کنی تو تا به روزِ شمار                 شُکرِ یکی نعمتش، فکرِ دَهی از هِزار


با همه ی عزُّ و شأن، وِی را نشناختند              به حیله و مکر و فن، کارِ وِ را ساختند


سرش به محرابِ حق چگونه بشکافتند             دِگر به فرزندِ وی اسب چه سان تاختند


آن بدنِ نازنین چو برگِ گُل ساختند                  عاقبت از کفرِ خود، کیفرِ خود یافتند


لیک دلِ خواهرش، چو اخگری ساختند              زِ بهرِ دنیای شوم ها باختند


نعمتِ حق را زِ جهل، لحظه ای نشناختند          به جای اطلس چه سان کهنه قبا بافتند


من که زِ عشقِ رُخش، سوختم و ساختم          هر چه زِ خود داشتم دین و دلم باختم


بود مرا تا نفَس به سوی حق تاختم                 جان و دل و دینِ خود به سوی او باختم


این دلِ سوزانِ خود چو کوره ای تافتم               تا به دلِ تارِ خود ع ِ رُخش یافتم


 


                                                               دیوان شهید-صفحات 73و 74و 75


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/50/معراج پيامبر/




عجب دارم

درخواست حذف اطلاعات

                                                     پند و عبرت


من عجب دارم در این دارِ غرور                    مرگ بینی و نمایی بَس سرور


من عجب دارم در این دارِ حزین                   می شوی با زشت و با نیکان قرین


من عجب دارم زِ آن در جهان                  قبر ببیند حیله سازد در نهان


من عجب دارم زِ مردِ حق شناس                 نعمتش حق داد، گردد ناسپاس


من عجب دارم زِ آن شد پناه                  روزیِ حق خورده بنماید گناه


من عجب دارم زِ آن در فلک                   مال اندوزد به صد دوز و کلَک


من عجب دارم زِ آن در زمین                   عاقبت بیند ولی دور از یقین


من عجب دارم زِ آن او به                غافل آید تا شود رسوا به نَشر


من عجب دارم زِ آن از یقین                   را داند، با ع یقین


من عجب دارم زِ آن صد عجب                پیروِ ِ نفس است در نَغب


من عجب دارم زِ آن زِ انتقام                   باورش آید بنازد بر مقام


من عجب دارم در این دارِ حزین                   بیند آ را نماید جور و کین


من عجب دارم که باشی از منی                 علتِ آن چیست بنمایی منی


من عجب دارم زِ آن شد امین                 بذل ننماید رود زیرِ زمین


من عجب دارم که بیند وارثان                      عبرتش نَبود چسان اندر جهان




                                                            دیوان شهید- صفحه 11


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/49/عجب دارم/




فکرت بیهوده ی کارتر

درخواست حذف اطلاعات

                        واژگون شد نظام طاغوت به دست


آمد زِ غیب روحِ خدا شد بتان نگون               جبّارِ دون صفت بِشد از تخت واژگون


آزاد شد ملت ایران نگر کنون                       شد کارتر زِ فکرتِ بیهوده در جنون


صفتان نقشه کشیدند در جهان        شد نقشه های شومی آنان نگر نگون


این ظالمانِ کفر، وزان نقشه های شوم        جاری نموده اند سیلِ جویهای خون


هشیار ملت است تویی خوار و هم زبون       شد قطع ریشه ات بنما زور تو کنون


کردی به پا جنگ که ریزی خونِ خلق            این دام را تو چیده ای، افتد تو را به حلق


چندین هزار خلق بکُشی زِ بهرِ رزم              ملت دهی به کشتن و خود می روی به بَزم


ای گرگِ دون صفت، زِ تو شد خانه ها اب   اُف بر تو، کرده دلِ مرد و زن کباب


گر و نشر نیست تو را یاور ای لعین      غافل مباش مرگ تو را هست در کمین


 


                                                            دیوان شهید- صفحه ی 91


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/48/فکرت بيهوده ي کارتر/




احوال مردم دنیا و آ ت

درخواست حذف اطلاعات

                            احوال مردم دنیا و آ ت


اهل دنیا ذکر و صلواة نبی                   اهل عقبی راست حمدِ سرمدی


اهل دنیا اندک اندر زندگی                   اهل عقبی هست در پایندگی


اهل دنیا هست در بازارها                   اهل عقبی راه و رسم کبریا


اهل دنیا را بوَد رنج و مِحن                   اهل عقبی را سر و پا شد حسن


اهل دنیا را بود آلودگی                       اهل عقبی را صفا شد زندگی


اهل دنیا هست اندر بندگی                 اهل عقبی راحت و آسودگی


اهل دنیا هست در جنگ و ستیز           اهل عقبی نزد حق باشد عزیز


اهل دنیا را بوَد سختی و رنج               اهل عقبی را همه دُر است و گنج


اهل دنیا را بود لهو و لعب                    اهل عقبی نیز باشد تازه لب


اهل دنیا را بود نان و پیاز                     اهل عقبی را عوض شد برگ ساز


اهل دنیا را بود دایم عذاب                   اهل عقبی را پاک ناب


اهل دنیا را فریب است و دغل              اهل عقبی را بوَد نیکو عمل


اهل دنیا دائم اند در درد و سوز             اهل عقبی را بود بس دلفروز


اهل دنیا را سراسر ذلت است              اهل عقبی کارشان در ذلت است


اهل دنیا را سراسر اشک و آه              اهل عقبی را بود بس عزُّ جاه


اهل دنیا از حقیقت گشته دور              اهل عقبی را همه نور است نور


اهل دنیا جایشان همچون قفس            اهل عقبی شد رها از این قفس


اهل دنیا باشد اندر ترس و بیم              اهل عقبی را بوَد جود از کریم


اهل دنیا شد ستوه از دست زن            اهل عقبی شد به حوران هم سخن


اهل دنیا را همه جبر است و زور           اهل عقبی شد زِ سختی ها به دور


اهل دنیا جمله نادانند و دنگ                اهل عقبی جمله نیک و شوخ و شَنگ


اهل دنیا هست دائم در به در               اهل عقبی در عوض زرّین کمر


اهل دنیا را بود دشوار و سخت             اهل عقبی را بوَد جا روی تخت


اهل دنیا را بود درد و بلا                      اهل عقبی جمله مهمان خدا


اهل دنیا با منافق شد قرین                 اهل عقبی با خدا شد ه ن


اهل ایمان هست در دنیا ذلیل              اهل عقبی شد چو مهمان خلیل


اهل ایمان بهرِ حق گردد شهید             اهل عقبی از خدا یابد نوید


اهل دنیا هست در فکر کمی               اهل عقبی را لقای سرمدی


اهل دنیا شد به پیری زوال                  اهل عقبی را بود نیکو جلال


اهل دنیا در زوال و در فنا                     اهل عقبی عمرشان باشد بقا


اهل دنیا می شوند از عمر پیر              اهل عقبایند سلطان و


اهل دنیا هست از اسیر           اهل عقبی هست سلطان کبیر


اهل دنیا باشد اندر خوف و فکر             اهل عقبی را همه خیری است بکر


اهل دنیا شد زِ پیری پُشت قوز             اهل عقبی در جوانی دلفروز


اهل دنیا نالَد از مال و عیال                  اهل عقبی را سراسر کیف و حال


اهل دنیا می رود سوی قبور                اهل عقبی را همه قصر است و نور


اهل دنیا جمله در پژمردگی                 اهل عقبی دارد اصل زندگی


اهل دنیا را بود صدها مرض                  اهل عقبی را جوانی در عوض


اهل دنیا را بود روها سیاه                   اهل عقبی صورتش گردد چو ماه


اهل دنیا خوردن و اسهال و قِی            اهل عقبی را بود نیکو زِ پی


اهل دنیا لقمه اش باشد کثیف             اهل عقبی کارشان باشد نظیف


اهل دنیا را بدن باشد کثیف                 اهل عقبی شد نظیف و هم لطیف


اهل دنیا خستگی دارند و خواب           اهل عقبی راحتیِ بی حساب


 


                                                    دیوان شهید-صفحات 63و 64و 65


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/47/احوال مردم دنيا و آخرت/




سیر تاریخ در قرآن و حکمت کلمات

درخواست حذف اطلاعات

                                                  حکمت


گفت قرآن سیر کن اندر جهان                     او زِ تاریخت دهد آنها نشان


سیر کن در ارض و تاریخ ای عمو                 تا بفهمی معنی اش را مو بِمو


ماء معنی اش علوم انبیاست                     شد زمین قلب و وَزو روید گیاه


همچو کشتی و غلام و آن جدار                  جای دیگر شرح دادم ای کِبار


معنی دیگر در آن دارم سراغ                       چون وس و هم بط و طاووس و زاغ


تین بوَد معنی آن خُلقِ حَسن                     هم محمد هم علی زان پس حسن


مجمع البحرین باشد در عمل                      با تو گویم هست مقصود آن، زِ دل


کشتن است مقصود ای پدر                  نفس را گَر کُشته ای یا بی خبر


هست مقصودش زِ دم پستی نفس             تا که بگریزی زِ زشتی و هوس


جوف ی پُر نمودن از طلا                         بُود مقصودش زِ ایمان از وفا


رمزِ قرآن را نمی داند ی                       جز و جز پیمبر جز ولی


مردم دون هر کجا شد ای عزیز                    ن آنجا مشو زیشان گریز


ب خواهی گر نمایی ای پسر                کن نظر جایی جهود است ای پدر


هر کجا شد مر جهودان را مقر                     موضع ب است تو را خبر


چونکه کارش هست دایم اقتصاد                 کرده بر دنیای خود او اعتماد


در عمل با او مشو هرگز شریک                   لعنت آمد بر جهودان از ملیک


مذهبش باطل بوَد در هر روش                    می دهد خود را به دنیا پرورش


در قیامت آدمی گوید که من                       من شدم غافل زِ وسواسِ زمن


گویدش چرا گویی دروغ                  هست گفتار تو جمله بی فروغ


عالمان و عاقلانت چون به دهر                    مفلِسی ام را، نمودندَت خبر


تو چرا از من شنیدی از ی                      هیچ ظاهر بر تو گشتم ای دنی


تندخویی از جنون است ای پسر                 تا توانی زین روش بنما حذر


بهرِ ِ ان ننما طمع                       هر چه حق دادست وزان ها شو قَنَع


از حلال خود توان بردن خوشی                   این چه سِر است و چه درد و ناخوشی


قوّت از حق باشدت در این بدن                   زشت و زیبایی زِ تو بشنو سخن


 


                                                            دیوان شهید-صفحه 94 و 95


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/46/سير تاريخ در قرآن و حکمت کلمات/




توشه ی آ ت

درخواست حذف اطلاعات

                                  توشه ی آ ت


گشت مردی جانبِ صحرا روان           بهرِ بیع و شرع گویا آن زمان


اتفاقاٌ باد کشتی را ش ت            روی تخته ای او برنشست


یافت از غرقاب آن دریا نجات              جانب شهری روان و بود مات


دید جمعی از بزرگان چون ملوک        آمدند سویش بِصد غرّ و سلوک


خلعتش دادند دش سوار            ت او شد زِ ایشان برقرار


روی تختش برنشاندند از وقار            زر نثارش نموده بی شمار


جمله اندر خدمتش بسته کمر جمله   فرمانبر بدو همچون قمر


کرد روزی از ِ خود سوال              سِر چه باشد گو به من ای نیک حال


گفت ترسم عیش تو ناقص شود       گفت برگو تا دلم ن شود


گفت باشد عادت این شهر و بوم       بعد سالی سوی شه آرند هجوم


شاه را از تخت می آرند فرو              دیگری را شه نمایند ای نِکو


شاه اسبق را کنند در بحر غرق         بحرِ بی پایان ندارد شرق و غرب


گفت برگو با من ای نیکو سیَر           رهنما شو مَر مرا از این خبر


گفت بنما جمع بهرِ خود طلا             تا شوی آسوده از این ماجرا


از غلامان جانب دریا فرست              منی خواهی کنون بنمای کِشت


آن زمان در بحر اندازند تو را               تو شوی آسوده از رنج و نوا


این مثل باشد بر ما سودمند            همچو کارِ آن شَه با ارجمند


همچو آن سلطان، دور ش باش    فکر آ کن به فکرِ خویش باش


تا توانی در جهان تخمی بکار            ای علی در آن جهان آید به کار


دیگر ار خواهی بمانی در امان           کن نگه داری به هر جا این زبان


 


                                                  دیوان شهید- صفحه 96


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/45/توشه ي آخرت/




منزلت آدمی

درخواست حذف اطلاعات

                                                       منزلت آدمی


تویی که مظهر ذات و صفات یزدانی        به مَلِک صورت و معنی، تو عرشِ رحمانی


کتابِ جمله ی آیات کائنات تویی                    از آنکه نسخه ی لاریب فیه را جانی


تُراست با همه انسی، نموده تو به جهان        از این سبب متخلص به نام انسانی


اگر به کُنهِ کمالِ حقیقت برسی                     زِ خویشتن شنوی تو ندای رحمانی


ولی چه سود که عاشق شدی به وِیرانی      بدین سبب به یقینم همیشه حیرانی


در ظلمات عالم ذَر هر که را نور محمد(ص) فرا گرفت در دنیا متابعت حضرتش نمود و هر که را نور
فرا نگرفت در دنیا هم گمراه می باشد، به هر از فاضله ی طینت محمد (ص) بدو سرشته
شد ایمان آورد، از بیرون ندا نماید تا محمدِ باطن پاسخ دهد.


بر تو گفتم بس کلام جانفِرا                             با دلیل و عقل و ایمان شو رضا


باش دایم در پی شکر خدا                                       پیروِ جعفر رسد بَر مدعا


هر که زین رَهِ سرکش آمد در جهان                      ره ندادند هیچ گه اندر جنان


دیو باشد در کمینت ای جواد                               تا رُباید او مطاعت همچو باد


حربه ات ذکر است راند دیو را                                  تا توانی باش در ذکرِ خدا


نعمتِ حق را هر آن شد ناسپاس               بوده باشد در هر دو دارین در هراس


 


                                                                       دیوان شهید- صفحه 159


 


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/40/منزلت آدمي/




پرواز روح

درخواست حذف اطلاعات

                              چه شرایطی دارد


خواهی ار گیری وضو بهرِ            دست باید شست از هر برگ و ساز


کن طلب اول تو توفیق و مدد            تا زِ توفیقش تو را ره طی شود


گوئی ار تکبیر از بهرِ صلوة                آنچنان گو که نباشی در حیوة


با نیاز و عجز و هم با ذوق و شوق     جسم تو در عالم و روحت به فوق


رفت پیغمبر به معراج از بدن              تو برو معراج با روحِ حسن


گر چنین گردد تو را دائِم              می شوی از هر دو عالم بی نیاز


وحیت آید از خداوند جلیل                 آمدی بر درگه چون عبدِ ذلیل


نا امیدت من نگردانم زِ خویش           خبثت بخشم من از اندازه بیش


گر تو نماید حق قبول                رحمت حق می کند بر تو نزول


گر که باشد این ت از ریا             جمله ی اعمال تو گردد هوا


گر به سوی نفسِ دون داری تو میل    جای تو در دوزخ است و چاهِ ویل


در مناجات ار نباشد لذتی                نیست بدتر در جهانت ذلتی


گو تو تکبیر وَز عالم رخ بتاب              تا شود عالم به پیشت چون سراب


پشت سر افکن همه و مکان      روح تو گردد روان بر لا مکان


شد قیامت چون قیام روزِ          جمله اعم شود ظاهر به نشر


جوی، توفیق از خداوند کریم             گو تو بسم الله الرّحمن الرَّحیم


چون زِ رحمان رازق است بر نیک و زشت       از رحیمی خاصِّگان را شد بهشت


حمد حق بنما تو با صدق و صفا         صدق آور پیش، زِ تو گردد رضا


معنی رب باشد، این سازنده اوست  جمله ی اشیاء همه دانم زِ اوست


مالکش خوانیم یعنی در جزا             می دهد با عدل هر را سزا


بعد از آن ایّاک نعبد نستعین             خواستن یاری زِ حق، روی یقین


شد زِ اهدنا الصِّراط المستقیم           آن رهی خوانیم، علی خواهد یقین


در صراط الّذین ای مرد خاص             شد زِ اَنعمتَ علیهم بر خواص


بهر نیکان وعده گاه است از بهشت   نفس را کُشته چون از کارِ زشت


هر مقرّب واقع گردد نزد حق              فوق جنت یابد از ربّ الفلَق


بزم عیش نور خاص ذوالجلال            از سُرور هر دَم وَزان یابد کمال


مومنان را می رسد پاداش نیک         از خداوند غفورِ لاشریک


می دهد پاداش نیکویان به        زشتی و نیکی شود ظاهر به نشر


غیر المغضوب علیهم گشته دور         دشمن پیغمبر و آل رسول


بعد گوییم ما سخن از ضالّین            راه را گم کرده باشند از یقین


بعد بسم الله الرحمن الرحیم            گفتگو در قُل هو الله ای سلیم


چون تو خوانی قل هو الله احد           در پس آن هست الله و صمد


شاهد ذات خدای واحدیم                 چون زِ کنهش از عدم پیدا شدیم


هم کریم است و رحیم و بی نظیر     بر همه اشیا بوَد دانم خبیر


لَم یَلِد و لَم یولد گوییم زِ پس            نِی بزاید، نِی شده زاده زِ


او بری است از همه ترکیب و جفت    ذات حق بوده غنی روز نخست


نِی خور و نِی خواب، نی دارد عیال    او کریم است و رحیم و بی زوال


از ازل بودَست باشد تا ابد                فرد و یکتاست و الله و صمد


رب العظیم گوییم در رکوع                اعظمش خوانیم از اصل و فروع


گر شوی گریان در این دم همچو میغ  رحمت حق سویت آید بی دریغ


در پسِ حق می کنم بر حق سجود    بهترین عضوت به خاک آری فرود


گر زِ حق توفیق ی در              می شوی در هر دو عالم بی نیاز


پرتوی از نور حق بینی به دل             نیست گردی و زِ کار خود خجِل


آنچه ناپیدا و هم نادیدنی ست          ساجد و مسجود در اینجا یکی ست


مَر تو را لرزد بدن مانند بید                قطره در دریای حق شد ناپدید


می شوی گریان چو ابر اندر بهار        خویش را بینی زِ عالم برکنار


خارج است وصف خدا از چون و چند    تا به کی هستی در این دنیا به بند


شو تهی از خود که بینی نورِ ذات       عاشقِ آن شو که زو شد ممکنات


صِدقِ فی مَلِیکٍ مقتدر             بزم شاهی مَر تو را گردد نصیب


این حَسن باشد خاصگان           عاشقان، عارفان و زاهدان


نام او در سجده آری بر زبان              برتر و بالاتر از و مکان


معنی دیگر در این شد مستقر          من زِ خاکت آف سر به سر


سجده ی دوم فرو رفتی به خاک       در قیامت سر بر آری از مغاک


معنی دیگر بوَد اندر سجود               که تو را از کبر می آرد فرود


در رکوع بخشد تو را نیمی گناه         سجده کردی از گنه ی رها


دین خلق و از گناهان کبیر                نِی نگردد این ت دستگیر


حکم آن از این گناهان شد جدا          تا نبخشد خلق کی ی رها


گر نبخشد مَر تو را در سجده گاه       تو شفیع آری پیمبر بر اِله


از خدا آید ندا بهرِ رسول                   من شفاعت می کنم از تو قبول


گر تو خضوع است و خشوع        این ت می شود بر حق رجوع


اشک آمد مر تو را مانند میغ              هر چه خواهی از خدا، ننما دریغ


بشکند از شوقِ حق دل مَر تو را        شد به پاداشِ تو جنّات علاء


گر که توفیقت دهد آن چاره ساز        لذت ذکرش بی در


نورها بینی تو فوق کلّ نور                می شود باطل یقین جنّات و حور


شد عارفان جانا چنین               زین صفت شود زار و حزین


آنچه را عالم نماید آرزو                    تو زِ قلبِ پاک بینی ای عمو


ذرّه ای از نور حق تابد به دل             لا شوی، گردی زِ هستی بی خبر


ای علی اندر جهان بیدار باش           سرِّ مردم را مکن هر جا تو فاش


چون خدا ستّار هست ستّار باش      در پناه حق دمی بیدار باش


 


                                                دیوان شهید-صفحات 19، 20، 21و 22


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/43/نماز پرواز روح/




عذر گناه

درخواست حذف اطلاعات

                                                          عذر گناه


تحفه ای بر لایق درگاه تو نآورده ام                لیک اشک و آه و سوز و ناله ها آورده ام


جز گنه نبودی در جهان چون کار من       زین سبب بر درگه ات جز توبه ام نآورده ام


ناتوانیم تو ببین رحمی بر این عظم رمیم         قامت خم گشته با موی سپید آورده ام


دعوتت لبیک گفتم چون مرا خو به ضیف   جامه ی چرکین به بَر بر درگه ات آورده ام


حیف باشد درگه شاهی مرا ژنده بَرَم            چون به سوی خلعت شاهیت رو آورده ام


از گنه گیرد اگر قهرت زِ خود رانی مرا             مغفرت امیدوارم کرده رو آورده ام


مجلس صدق و صفا و اقتدارت از کَرم             من به امید لقایِ خاص تو رو آورده ام


عفو تو اعظم تر آمد از گناهِ زشت من             با دو صد امید به درگاه تو رو آورده ام


 


                                                             دیوان شهید- صفحه 12


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/44/عذر گناه/




منزلت آدمی

درخواست حذف اطلاعات

                                                       منزلت آدمی


تویی که مظهر ذات و صفات یزدانی       به مَلِک صورت و معنی، تو عرشِ رحمانی


کتابِ جمله ی آیات کائنات توئ                    از آنکه نسخه ی لاریب فیه را جانی


تُراست با همه انسی، نموده تو به جه          از این سبب متخلص به نام انسانی


اگر به کُنهِ کمالِ حقیقت برسی                    زِ خویشتن شنوی تو ندای رحمانی


ولی چه سود که عاشق شدی به وِیران      بدین سبب به یقینم همیشه حیرانی


در ظلمات عالم ذَر هر که را نور محمد(ص) فرا گرفت در دنیا متابعت حضرتش نمود و هر که را نور
فرا نگرفت در دنیا هم گمراه می باشد، به هر از فاضله ی طینت محمد (ص) بدو سرشته
شد ایمان آورد، از بیرون ندا نماید تا محمدِ باطن پاسخ دهد.


بر تو گفتم بس کلام جانفِرا                             با دلیل و عقل و ایمان شو رضا


باش دایم در پی شکر خدا                                       پیروِ جعفر رسد بَر مدعا


هر که زین رَهِ سرکش آمد در جهان                      ره ندادند هیچ گه اندر جنان


دیو باشد در کمینت ای جواد                               تا رُباید او مطاعت همچو باد


حربه ات ذکر است راند دیو را                                  تا توانی باش در ذکرِ خدا


نعمتِ حق را هر آن شد ناسپاس               بوده باشد در هر دو دارین در هراس


 


                                                                       دیوان شهید- صفحه 159


 


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/40/منزلت آدمي/




سِرِّ موت

درخواست حذف اطلاعات

                سوال حضرت موسی از خداوند جهت سر موت


این چنین گفت موسیِ صاحب نظر              یا رب از احوالِ موتم ده خبر


خلق کردی در جهان از مرد و زن                  مرگش اندر پی، بگو سرّش به من


گفت یا موسی زِ من کردی سوال               نیمی از عِلمم بوَد ای نیک حال


وحی شد از جانب پروردگار                         سوی موسی کِی برو تخمی بکار


کِشتِ گندم کرد آن نیکو سرشت                سبز و م شد زِ پس آماده گشت


پس درو بنمود و کوبید آن جواد                    داد بر باد و یا به نارش بر نهاد


کرد چون ممتاز گندم را زِ کاه                       پس روان شد سوی درگاه اِله


چون که موسی رفت اندر کوه طور               در مناجاتِ خداوند غفور


گفت یا موسی به من برگو جواب                از سخن ها آنچه را باشد ثواب


پاسخم برگو کنون ای نیک رو                      وَز چه بنمودی تو کشت خود درو


گفت یا رب گندم آمد در ثمر                        جمع تا نگردد زان حدر


کاه و گندم را زِ هم جدا                      تا خوراکِ و انس گردد سوا


گفت حق، من هم نمایم این چنین              تا جدا نیک و بد آید در زمین


در قیامت عدلِ من گردد پدید                      تا نمایم من جدا نیک از پلید


نور از ظلمت جدا سازم زِ عدل                    تا شود نیکو جدا از هر دَغل


این بوَد معنی از موت و حیوة                      تا نماند شک و ریبی در جهات




                                                           دیوان شهید-صفحه 70




 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/41/سِرِّ موت/




ادارات و پهلوی

درخواست حذف اطلاعات

                                            ندمت دنیا


به صحرا پلنگ و به دریا نهنگ                     به من تاخت زن همچو تیرِ خدنگ


بیامد خبر ناگهان، زید مُرد                          بیک حمله ی سیل، کاشانه بُرد


بغایات دیدم ببرِ بزرگ                                به دشت است دانم گرگِ شرک


چنان زد مرا نیش، زنبورِ پست                     زدم ناله ای همچو نادانِ مست


چو خواهم به چشم، گل از باغ و راغ            به پی گَردم باز خواری سراغ


به هنگام آرامش از بهرِ خواب                     چو زد پشه نیشم زِ من رفت تاب


گهی پشّه گاهی مگس در هجوم               گرفته دلم در جهان همچو بوم


زِناله به من برگرفته جنون                          شدم از جهان سیر یا رب کنون


دلِ نسوزد بر حالِ من                         گهی جورِ فرزند گه جورِ زن


ادارات باشد همه ظلم و زور                       اگر حق بگویی شوند از تو دور


زِ سختی اطفال زن کرده قهر                      بسی رنج و سختی بدیدم زِ دهر


نه بتوان به گفتن و دَم زدن                  که آشوب گر خوانَدَت مرد و زن


حسودان چو سگ کرده دُم ها عَلَم               شده منتظر تا کُنَندت قلم


گهی نیشِ عقرب گهی دیده زور                  چو نادار گَشتی شوند از تو دور


جفاها بدیدم من از انجمن                          جهان گشت تاریک در چشم من


به سختی و رنج است چون زندگی              بجز حق مکن بر ی بندگی


جهان است سختی و درد و مِحَن                 زبان می کند غیبت اندر دهن


نباشد جهان ای برادر ابد                            گرَت نیست یاور، بخوان فی کَبَد


نخواهم بمانم در این مرز و بوم                    بوَد مُردنم به زِ دیدارِ شوم


 


                                                            دیوان شهید- صفحه 62


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/42/ادارات و پهلوي/




قابلیت و حکمت

درخواست حذف اطلاعات

                                                                      قابلیت


دشمنی با نفس کار هر اوباش نیست           علم و حکمت لایق هرزه ی بی باک نیست


دوستی با احمد و آلش، نماید شیر پاک                 این مطاع را شد یدار آنکه او اغیار نیست


هر که خواهد کو بَرَد سودی از این بازارِ دهر            پُردلی باید که بُزدل را تجارت کار نیست


آشنای معرفت ای دل بُوَد مردِ خدا                       چون امانتداری ای دل، کار هر طرّار نیست


نیست دستوری که حُسن را بُرد در جای نِکو          جای حُسن در آتش است و جای نیکش راه نیست


هر ی را در لیاقت هست شان و مرتبت             و هرگز بدانم لایقِ آن شاه نیست


دیو را هرگز نباشد قابل انگشتری                         جز سلیمان ای برادر لایق این کار نیست


خلعتِ نیکو برای نیک مردان آمده                          بهرِ هر اوباشِ دون، این جامه و دستار نیست


لؤلوءُ مرجان و گوهر لایقِ سلطان بوَد                     بر گدای بی سر و پا زیب و زَر در کار نیست


شد زِ ربع و اطلس و مخمل برای گلرخان                ورنَه هر ا یرِ دون این جامه و دستار نیست


قامت کج را کجی بهتر بقامت ای پسر                   راست راهم، در جهان هرگز کجی در کار نیست


محرم اسرار حق را با ان دیگر چه کار                این دکانداری بوَد سودی در این بازار نیست


در میان روز و شب باشد برادر فَرقها                       بهرِ زندیقان سخن گفتن یقین مفهوم نیست


گفت پیغمبر که دینم می شود چندین فِرَق             یک فرق را زان میان جز دین من در کار نیست


گو به صوفی بی مروّت با تمام فرق ها                   راه زندیقی گرفتی مذهبی در کار نیست


بهر دنیای دنی بدعت نهد صوفی یقین                   این نباشد راه دین، جز بر ضل راه نیست


کار نیکو ای برادر کار هر جبّار نیست                      نیست آن دانم یقین، هرگز به خور محتاج نیست


ای علی هر به استعدادِ خود کاری کند            بهر ناپاکان جهان همچون شبِ یلداستی


هر ی بهرِ مطاع خود دکّانی کرده باز                 طالب راه ضل غیرِ آن گمراه نیست


رزق باشد هر جَعَل را ای برادر پارگین                     طالب راه خدا جز مردمِ آگاه نیست


 


                                                                     دیوان شهید-صفحه 48


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/39/قابليت و حکمت/




احوال روز قیامت

درخواست حذف اطلاعات

                                   احوال روز قیامت


مبدل شود این زمین روز             شود جمله اعمال، ظاهر به نشر


بود روزِ آن روز پنچاه هزار                    به سالی در آن روز، اندر شمار


خلایق شود زنده بهرِ حساب               تو باید در آن روز گویی جواب


به الف از سنه منمایی درنگ               نگیرد در آن روز تزویر و رنگ


در آن روز پنجاه موقف تو را                  بِهَر موقفی شد حسابت جدا


ت گر آن روز گردد قبول                  ره پل بزودی نمایی عبور


ولی در است بس عدل و داد         همه امر و نهیش ور آن جمع باد


مکن عیب مردم، روی زمین                 مبادا که رسوا شوی یوم دین


خدا هست ستار، ستار باش               تو عیب خودی گیر خودبین مباش


علی را به یاد آر، ای ارجمند                به نقصِ کلامش تو هرگز مخند


بشر جمله در کارها ناقص است           ندارد هر آن نقص بس نادر است


بود چار و ده از اهل عصمت بری           بشر زین صفت دور شد چون پری


 


                                                    دیوان شهید-صفحه 7


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/38/احوال روز قيامت/




جاذبه و عه

درخواست حذف اطلاعات

                                            جاذبه و عه


جذب و دفع باشد در این ارض و سماء          بر همه ذرات عالم زِبتدا


جذبه ی تنها ندارد اعتبار                           دفع، جانا نمی آید به کار


گیر بین جذب و ع، هست نیک                امر جبّاریِ خدای لا شریک


جذب باشد سازشش بر نیک و زشت           خوش نباشد جای او باشد کُنِشت


دفعِ تنها نیک و بد را رد کند                        زشت و زیبا را تمامی رد کند


جذبِ تنها چون به دل دارد هوا                     روز م حق نشد از او رضا


گوی بر ع، زِ حق باشد جدا                     دوزخش باشد به م جایگاه


مومنِ کامل بگیرد زین میان                         هر دو را دارا باشد در نشان


جای نیکی می کند نیکو عمل                     قهر او باشد بِهَر و دغل


مومنِ کامل چو زنبور عسل                         گاه نفع و گه به نیش آرد عمل


جذبِ مومن بر علی و آلِ او                         جذب کافر بریزد زو آلِ او


جذب کاه باشد زِ بهر کهربا                         جذبه ی آهن کند آهن ربا


آب شیرین تا ابد شیرین بوَد                        آب شور در هر کجا ننگین بوَد


                                                     


                                                           دیوان شهید-صفحه 343


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/36/جاذبه و دافعه/




جاذبه و عه

درخواست حذف اطلاعات

                                            جاذبه و عه


جذب و دفع باشد در این ارض و سماء          بر همه ذرات عالم زِبتدا


جذبه ی تنها ندارد اعتبار                           دفع، جانا نمی آید به کار


گیر بین جذب و ع، هست نیک                امر جبّاریِ خدای لا شریک


جذب باشد سازشش بر نیک و زشت           خوش نباشد جای او باشد کُنِشت


دفعِ تنها نیک و بد را رد کند                        زشت و زیبا را تمامی رد کند


جذبِ تنها چون به دل دارد هوا                     روز م حق نشد از او رضا


گوی بر ع، زِ حق باشد جدا                     دوزخش باشد به م جایگاه


مومنِ کامل بگیرد زین میان                         هر دو را دارا باشد در نشان


جای نیکی می کند نیکو عمل                     قهر او باشد بِهَر و دغل


مومنِ کامل چو زنبور عسل                         گاه نفع و گه به نیش آرد عمل


جذبِ مومن بر علی و آلِ او                         جذب کافر بریزد زو آلِ او


جذب کاه باشد زِ بهر کهربا                         جذبه ی آهن کند آهن ربا


آب شیرین تا ابد شیرین بوَد                        آب شور در هر کجا ننگین بوَد


                                                     


                                                           دیوان شهید-صفحه 343


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/36/جاذبه و دافعه/




جاذبه و عه

درخواست حذف اطلاعات

                                            جاذبه و عه


جذب و دفع باشد در این ارض و سماء          بر همه ذرات عالم زِبتدا


جذبه ی تنها ندارد اعتبار                           دفع، جانا نمی آید به کار


گیر بین جذب و ع، هست نیک                امر جبّاریِ خدای لا شریک


جذب باشد سازشش بر نیک و زشت           خوش نباشد جای او باشد کُنِشت


دفعِ تنها نیک و بد را رد کند                        زشت و زیبا را تمامی رد کند


جذبِ تنها چون به دل دارد هوا                     روز م حق نشد از او رضا


گوی بر ع، زِ حق باشد جدا                     دوزخش باشد به م جایگاه


مومنِ کامل بگیرد زین میان                         هر دو را دارا باشد در نشان


جای نیکی می کند نیکو عمل                     قهر او باشد بِهَر و دغل


مومنِ کامل چو زنبور عسل                         گاه نفع و گه به نیش آرد عمل


جذبِ مومن بر علی و آلِ او                         جذب کافر بریزد زو آلِ او


جذب کاه باشد زِ بهر کهربا                         جذبه ی آهن کند آهن ربا


آب شیرین تا ابد شیرین بوَد                        آب شور در هر کجا ننگین بوَد


                                                     


                                                           دیوان شهید-صفحه 343


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/36/جاذبه و دافعه/




جاذبه و عه

درخواست حذف اطلاعات

                                            جاذبه و عه


جذب و دفع باشد در این ارض و سماء          بر همه ذرات عالم زِبتدا


جذبه ی تنها ندارد اعتبار                           دفع، جانا نمی آید به کار


گیر بین جذب و ع، هست نیک                امر جبّاریِ خدای لا شریک


جذب باشد سازشش بر نیک و زشت           خوش نباشد جای او باشد کُنِشت


دفعِ تنها نیک و بد را رد کند                        زشت و زیبا را تمامی رد کند


جذبِ تنها چون به دل دارد هوا                     روز م حق نشد از او رضا


گوی بر ع، زِ حق باشد جدا                     دوزخش باشد به م جایگاه


مومنِ کامل بگیرد زین میان                         هر دو را دارا باشد در نشان


جای نیکی می کند نیکو عمل                     قهر او باشد بِهَر و دغل


مومنِ کامل چو زنبور عسل                         گاه نفع و گه به نیش آرد عمل


جذبِ مومن بر علی و آلِ او                         جذب کافر بریزد زو آلِ او


جذب کاه باشد زِ بهر کهربا                         جذبه ی آهن کند آهن ربا


آب شیرین تا ابد شیرین بوَد                        آب شور در هر کجا ننگین بوَد


                                                     


                                                           دیوان شهید-صفحه 343


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/36/جاذبه و دافعه/




پاسخ به فلاسفه طبیعت گرا

درخواست حذف اطلاعات

                                   پاسخ طبیعیون


طبیعت کجا می دهد عقل و هوش        طبیعت چسان می دهد نیش و نوش


طبیعت کجا می دهد رنگ و بو              طبیعت چسان می دهد چشم و مو


طبیعت چسان مِهر و قهر آورد              طبیعت کجا زیب و فر می دهد


طبیعت چسان نفسِ اَماره داد               طبیعت کجا عقلِ فرزانه داد


طبیعت چسان بر فلک نظم داد             طبیعت چسان سنگ را ناقه داد


طبیعت چسان آتشی سرد کرد            طبیعت چسان ماه را بَدر کرد


طبیعت چسان تیغ را کُند کرد               طبیعت چسان عالمی خلق کرد


 


                                                     دیوان شهید-صفحه 5


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/37/پاسخ به فلاسفه طبيعت گرا/




پاسخ به فلاسفه طبیعت گرا

درخواست حذف اطلاعات

                                   پاسخ طبیعیون


طبیعت کجا می دهد عقل و هوش        طبیعت چسان می دهد نیش و نوش


طبیعت کجا می دهد رنگ و بو              طبیعت چسان می دهد چشم و مو


طبیعت چسان مِهر و قهر آورد              طبیعت کجا زیب و فر می دهد


طبیعت چسان نفسِ اَماره داد               طبیعت کجا عقلِ فرزانه داد


طبیعت چسان بر فلک نظم داد             طبیعت چسان سنگ را ناقه داد


طبیعت چسان آتشی سرد کرد            طبیعت چسان ماه را بَدر کرد


طبیعت چسان تیغ را کُند کرد               طبیعت چسان عالمی خلق کرد


 


                                                     دیوان شهید-صفحه 5


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/37/پاسخ به فلاسفه طبيعت گرا/




پاسخ به فلاسفه طبیعت گرا

درخواست حذف اطلاعات

                                   پاسخ طبیعیون


طبیعت کجا می دهد عقل و هوش        طبیعت چسان می دهد نیش و نوش


طبیعت کجا می دهد رنگ و بو              طبیعت چسان می دهد چشم و مو


طبیعت چسان مِهر و قهر آورد              طبیعت کجا زیب و فر می دهد


طبیعت چسان نفسِ اَماره داد               طبیعت کجا عقلِ فرزانه داد


طبیعت چسان بر فلک نظم داد             طبیعت چسان سنگ را ناقه داد


طبیعت چسان آتشی سرد کرد            طبیعت چسان ماه را بَدر کرد


طبیعت چسان تیغ را کُند کرد               طبیعت چسان عالمی خلق کرد


 


                                                     دیوان شهید-صفحه 5


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/37/پاسخ به فلاسفه طبيعت گرا/




پاسخ به فلاسفه طبیعت گرا

درخواست حذف اطلاعات

                                   پاسخ طبیعیون


طبیعت کجا می دهد عقل و هوش        طبیعت چسان می دهد نیش و نوش


طبیعت کجا می دهد رنگ و بو              طبیعت چسان می دهد چشم و مو


طبیعت چسان مِهر و قهر آورد              طبیعت کجا زیب و فر می دهد


طبیعت چسان نفسِ اَماره داد               طبیعت کجا عقلِ فرزانه داد


طبیعت چسان بر فلک نظم داد             طبیعت چسان سنگ را ناقه داد


طبیعت چسان آتشی سرد کرد            طبیعت چسان ماه را بَدر کرد


طبیعت چسان تیغ را کُند کرد               طبیعت چسان عالمی خلق کرد


 


                                                     دیوان شهید-صفحه 5


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/37/پاسخ به فلاسفه طبيعت گرا/




عالم دنیا

درخواست حذف اطلاعات

                                                  رباعی


از مردم دون هیچ وفائی مطلب                       از عالم دون نیز وفایی مَطَلب


بیمار شدی وَزو شفایی مطلب                       از سِفله ی دون هیچ سخایی مطلب


اکنون که تو را سلطنت از این بدن است            روح تو کنون چو بلبلی قفس است


دریاب که زندگانی ات از نَفَس است                 مغرور مشو که زندگی در هوس است


مائیم چو گوی، هست چوگانِ دیگر                  در هر طرفی روانه با خوف و خطر


از دست زمانه تا دم مرگ پَکَر                         مغرور به خود گشته و دایم یا کَر


هر نیک و بدی که کرده ام در عالم                  باشی تو بصیر و دانی از احوالم


بنگر تو کنون زِ تلخ کامی حالم                       غرق گنه و از عملَم بیزارم


دنیا چو دنی است نام همراهش باد                عمرِ تو به غفلت گذرَد همچون باد


دستی به دعا بردار بر ایزدِ پاک                      خاک خوری، خاک شوی در دلِ خاک


دارم زِ خدا امید اندر دلِ گور                           دیگر به صراط و در یومِ نُشُور


با احمد و آلِ او کُنَندم محشور                        از رحمتِ خود مرا نَراند آنروز


من مُلکِ جهان را پرِ کاهی ن م                     وز لهو و لعب بازیِ او با خبرم


از نفسِ پلیدِ خویش اندر خطرم                       شد زشتی این جهانِ دون در نظرم


اندازه و طول و عرض، بر حق نبوَد                   جسمی و مرکّبی، جوهر نبوَد


نَزاده زِ ، نزاید از ذات غنی ست                هم خواب و عیال و هم مثالش نبوَد


دانم که جهان اب و فانی باشد                   ما جمله عدم، خدای باقی باشد


اندر دلِ ما هم غم و شادی باشد                   در فکرِ مرد که جمله فانی باشد


گاهی چو مَلِک گاه شویم دیوِ رجیم                 گه نور گهی نار، نه آنیم نه این


نِی پخته و نِی خام دل از غصه دو نیم             بودَست جهان چنین و بعد است چنین


این نَفسِ بد ش به خود می نازد                هر دَم به هوی و هوسی پردازد


شطرنج صفت، عمر ز خود می بازد                 دایم به هوای نفس می پردازد


چون مال گذاری دِگران شاد خورند                  اندر پیِ میراث به تاراج بَرَند


جانا تو مده به خویشتن رنج و بوال                  تو رنج بری و دیگران گنج بَرَند


از اهل و عیال و مال می گردی دور                  فکری تو به خود کن که رَوی جانبِ گور


گر شد عمَلَت نیک همه گردد نور                    از ظلم و ستم تو کور گردی محشور


شادی به جهان نیست ی شاد نشد         در مملکتِ فقر آباد نشد


خوش باش تو شه به دل راه نده                هرگز به جهان زِ غم آزاد نشد


این گردشِ چرخ از برای ست                از خواب بِجَه برو کنون راه درست


بودیم همه عدم در روز نخست                       مقصود زِ خلقت امتحانِ ست


دایم به قضا پنجه ی خود نرم کنیم                  با نیکی و زشتی، سرِ خود گرم کنیم


آید چو بَلا بهرِ قضا صبر کنیم                          با ناله و اشک و آه، دل نرم کنیم


تا کی به جهان مایل و از عقبی دور                 چشمی تو بِمال، که از جهان گردی دور


تا چند خوری غصه و باشی رنجور                   عُمرت بِگُذشت تا به کی مستِ غرور


از کتمِ عَدَم شدیم در دار و غرور                     از مستی خویش از خدا باشیم دور


د قراری دو سه روزی با ما                       ما همچو مسافریم در راهِ عبور


محتاج توایم که با نیاز آمده ایم                       بر دَرگهِ دوست به صد امید آمده ایم


مهمان توایم دست تهی آمده ایم                   با بار گناه و اشک و آه آمده ایم


در دهر چِنان بِزی که گویا نیست              آزار مکن که اندکی خواهی زیست


شادی منما که عاقبت گردی نیست                فکری بنما که عاقبت گردی نیست


گر من نکنم گناه بر گو که کند                        گر نیک شوم بگو دِگر بد که کند


ناسوت بوَد همیشه کارش به گناه                   گر من نکنم گناه عِلمَت چه کند


عمرم بِگذشت زِ غفلت و نابودی                     خواهم شِنوَم زِ نغمه ی داودی


این آمدنم نداشت هرگز سودی                      ای کاش نزادَمی نه هرگز بودی


هرگز به جهان دلم زِ غم شاد نشد                  زنجیرِ غم از گردن من باز نشد


یکدم به مراد و مطلعم باز نشد                       یک لحظه دلم زِ این جهان شاد نشد


گنهی که در همه عالم نیست                عفوِ تو فزون تر است مرا غم از چیست


در روزِ جزا به غیر تو حاکم کیست                    ستار تو باشی و مرا ماتم چیست


 


                                                               دیوان شهید-صفحات 147، 148و 149


 


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/35/عالم دنيا/




عالم دنیا

درخواست حذف اطلاعات

                                                  رباعی


از مردم دون هیچ وفائی مطلب                       از عالم دون نیز وفایی مَطَلب


بیمار شدی وَزو شفایی مطلب                       از سِفله ی دون هیچ سخایی مطلب


اکنون که تو را سلطنت از این بدن است            روح تو کنون چو بلبلی قفس است


دریاب که زندگانی ات از نَفَس است                 مغرور مشو که زندگی در هوس است


مائیم چو گوی، هست چوگانِ دیگر                  در هر طرفی روانه با خوف و خطر


از دست زمانه تا دم مرگ پَکَر                         مغرور به خود گشته و دایم یا کَر


هر نیک و بدی که کرده ام در عالم                  باشی تو بصیر و دانی از احوالم


بنگر تو کنون زِ تلخ کامی حالم                       غرق گنه و از عملَم بیزارم


دنیا چو دنی است نام همراهش باد                عمرِ تو به غفلت گذرَد همچون باد


دستی به دعا بردار بر ایزدِ پاک                      خاک خوری، خاک شوی در دلِ خاک


دارم زِ خدا امید اندر دلِ گور                           دیگر به صراط و در یومِ نُشُور


با احمد و آلِ او کُنَندم محشور                        از رحمتِ خود مرا نَراند آنروز


من مُلکِ جهان را پرِ کاهی ن م                     وز لهو و لعب بازیِ او با خبرم


از نفسِ پلیدِ خویش اندر خطرم                       شد زشتی این جهانِ دون در نظرم


اندازه و طول و عرض، بر حق نبوَد                   جسمی و مرکّبی، جوهر نبوَد


نَزاده زِ ، نزاید از ذات غنی ست                هم خواب و عیال و هم مثالش نبوَد


دانم که جهان اب و فانی باشد                   ما جمله عدم، خدای باقی باشد


اندر دلِ ما هم غم و شادی باشد                   در فکرِ مرد که جمله فانی باشد


گاهی چو مَلِک گاه شویم دیوِ رجیم                 گه نور گهی نار، نه آنیم نه این


نِی پخته و نِی خام دل از غصه دو نیم             بودَست جهان چنین و بعد است چنین


این نَفسِ بد ش به خود می نازد                هر دَم به هوی و هوسی پردازد


شطرنج صفت، عمر ز خود می بازد                 دایم به هوای نفس می پردازد


چون مال گذاری دِگران شاد خورند                  اندر پیِ میراث به تاراج بَرَند


جانا تو مده به خویشتن رنج و بوال                  تو رنج بری و دیگران گنج بَرَند


از اهل و عیال و مال می گردی دور                  فکری تو به خود کن که رَوی جانبِ گور


گر شد عمَلَت نیک همه گردد نور                    از ظلم و ستم تو کور گردی محشور


شادی به جهان نیست ی شاد نشد         در مملکتِ فقر آباد نشد


خوش باش تو شه به دل راه نده                هرگز به جهان زِ غم آزاد نشد


این گردشِ چرخ از برای ست                از خواب بِجَه برو کنون راه درست


بودیم همه عدم در روز نخست                       مقصود زِ خلقت امتحانِ ست


دایم به قضا پنجه ی خود نرم کنیم                  با نیکی و زشتی، سرِ خود گرم کنیم


آید چو بَلا بهرِ قضا صبر کنیم                          با ناله و اشک و آه، دل نرم کنیم


تا کی به جهان مایل و از عقبی دور                 چشمی تو بِمال، که از جهان گردی دور


تا چند خوری غصه و باشی رنجور                   عُمرت بِگُذشت تا به کی مستِ غرور


از کتمِ عَدَم شدیم در دار و غرور                     از مستی خویش از خدا باشیم دور


د قراری دو سه روزی با ما                       ما همچو مسافریم در راهِ عبور


محتاج توایم که با نیاز آمده ایم                       بر دَرگهِ دوست به صد امید آمده ایم


مهمان توایم دست تهی آمده ایم                   با بار گناه و اشک و آه آمده ایم


در دهر چِنان بِزی که گویا نیست              آزار مکن که اندکی خواهی زیست


شادی منما که عاقبت گردی نیست                فکری بنما که عاقبت گردی نیست


گر من نکنم گناه بر گو که کند                        گر نیک شوم بگو دِگر بد که کند


ناسوت بوَد همیشه کارش به گناه                   گر من نکنم گناه عِلمَت چه کند


عمرم بِگذشت زِ غفلت و نابودی                     خواهم شِنوَم زِ نغمه ی داودی


این آمدنم نداشت هرگز سودی                      ای کاش نزادَمی نه هرگز بودی


هرگز به جهان دلم زِ غم شاد نشد                  زنجیرِ غم از گردن من باز نشد


یکدم به مراد و مطلعم باز نشد                       یک لحظه دلم زِ این جهان شاد نشد


گنهی که در همه عالم نیست                عفوِ تو فزون تر است مرا غم از چیست


در روزِ جزا به غیر تو حاکم کیست                    ستار تو باشی و مرا ماتم چیست


 


                                                               دیوان شهید-صفحات 147، 148و 149


 


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/35/عالم دنيا/




جاذبه و عه

درخواست حذف اطلاعات

                                            جاذبه و عه


جذب و دفع باشد در این ارض و سماء          بر همه ذرات عالم زِبتدا


جذبه ی تنها ندارد اعتبار                           دفع، جانا نمی آید به کار


گیر بین جذب و ع، هست نیک                امر جبّاریِ خدای لا شریک


جذب باشد سازشش بر نیک و زشت           خوش نباشد جای او باشد کُنِشت


دفعِ تنها نیک و بد را رد کند                        زشت و زیبا را تمامی رد کند


جذبِ تنها چون به دل دارد هوا                     روز م حق نشد از او رضا


گوی بر ع، زِ حق باشد جدا                     دوزخش باشد به م جایگاه


مومنِ کامل بگیرد زین میان                         هر دو را دارا باشد در نشان


جای نیکی می کند نیکو عمل                     قهر او باشد بهر و دغل


مومنِ کامل چو زنبور عسل                         گاه نفع و گه به نیش آرد عمل


جذبِ مومن بر علی و آلِ او                         جذب کافر بریزد زو آلِ او


جذب کاه باشد زِ بهر کهربا                         جذبه ی آهن کند آهن ربا


آب شیرین تا ابد شیرین بوَد                        آب شور در هر کجا ننگین بوَد


                                                     


                                                           دیوان شهید-صفحه 343


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/36/جاذبه و دافعه/




جاذبه و عه

درخواست حذف اطلاعات

                                            جاذبه و عه


جذب و دفع باشد در این ارض و سماء          بر همه ذرات عالم زِبتدا


جذبه ی تنها ندارد اعتبار                           دفع، جانا نمی آید به کار


گیر بین جذب و ع، هست نیک                امر جبّاریِ خدای لا شریک


جذب باشد سازشش بر نیک و زشت           خوش نباشد جای او باشد کُنِشت


دفعِ تنها نیک و بد را رد کند                        زشت و زیبا را تمامی رد کند


جذبِ تنها چون به دل دارد هوا                     روز م حق نشد از او رضا


گوی بر ع، زِ حق باشد جدا                     دوزخش باشد به م جایگاه


مومنِ کامل بگیرد زین میان                         هر دو را دارا باشد در نشان


جای نیکی می کند نیکو عمل                     قهر او باشد بهر و دغل


مومنِ کامل چو زنبور عسل                         گاه نفع و گه به نیش آرد عمل


جذبِ مومن بر علی و آلِ او                         جذب کافر بریزد زو آلِ او


جذب کاه باشد زِ بهر کهربا                         جذبه ی آهن کند آهن ربا


آب شیرین تا ابد شیرین بوَد                        آب شور در هر کجا ننگین بوَد


                                                     


                                                           دیوان شهید-صفحه 343


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/36/جاذبه و دافعه/




توصیف سوره ی حمد از نگاه شهید

درخواست حذف اطلاعات

                                         توصیف سوره ی حمد


                                       بسم الله الرّحمن الرّحیم


نقطه ی تحت باءِ بسم الله علیست                جمع قرآن اندر این سوره خَفیست


آیت حمد است هفت و بس عظیم                  نیست اندر آن حروفی از جحیم


عضو ما هم هفت باشد از یقین                      از برای حق گذاریم بر زمین


درب دوزخ هفت از ماء حمیم                          ور بخوانی بسته گردد آن جَحیم


بر مریضی خوانی گر هفتاد بار                        بِبَرَد از رنج و دردِ بی شمار


چون که خوانیم حمدِ حق اندر                   با خضوع و با خشوع و با نیاز


آید از حق این ندا بر ما یقین                           چیست مقصد، گو تو ربّ العالمین


بعد گوید با کی هستی ای علیم                    پاسخش گویم زِ رحمن الرَّحیم


معنی رحمن باشد ای وَدود                           رزق بخش عالی و دانی زِ جود


لبیک مختص است بر مومن، رحیم                   تا رسد عبدش به جنّاتِ نعیم


بر تو گوید گو تو از فعل خدا                            ما بگوییم مالکِ مُلک جزاء


باز گوید حق چه خواهی ای امین                    خوانیش اِیّاک نَعبد، نَستعین


بعد گوید چه خواهی ای سَلیم                       گوئی اِهدنا الصِّراط المُستقیم


گوید آن ره چیست بر گو بهرِ ما                       با صراطَ اَلّذین کُن اداء


بعد پرسید آن نشانی ها چه هاست                گوئی اَنعمتَ علیهم راه راست


آن رهی را که در آن بس سودهاست               به از این نعمت به دار، این نخواست


در پس آن خوان، غیرالضّالّین                           شد یزید و هم مجوس و گُمرهین


این نشانی ها نمودم بر تو باز                         تا شناسی قدرِ خود اندر


خواهی ار آید تو قبول                             عدل و تقوی بایَدَت اندر اصول


شرط ها دارد ای اهلِ دین                       شد زکوة و هم رکوع با راکعین


این تو بوَد معراج تو                                 نهیِ از اء و منکر بهرِ تو


بازگشت جمله بر سوی خداست                    تا نپنداری که عالم زو جداست


ای علی در کار خود شه کن                      عدل و تقوی هر کجائی پیشه کن


                                                           


                                                                دیوان شهید-صفحات 104و 105


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/34/توصيف سوره ي حمد از نگاه شهيد/




عالم دنیا

درخواست حذف اطلاعات

                                                  رباعی


از مردم دون هیچ وفائی مطلب                       از عالم دون نیز وفایی مَطَلب


بیمار شدی وَزو شفایی مطلب                       از سِفله ی دون هیچ سخایی مطلب


اکنون که تو را سلطنت از این بدن است            روح تو کنون چو بلبلی قفس است


دریاب که زندگانی ات از نَفَس است                 مغرور مشو که زندگی در هوس است


مائیم چو گوی، هست چوگانِ دیگر                  در هر طرفی روانه با خوف و خطر


از دست زمانه تا دم مرگ پَکَر                         مغرور به خود گشته و دایم یا کَر


هر نیک و بدی که کرده ام در عالم                  باشی تو بصیر و دانی از احوالم


بنگر تو کنون زِ تلخ کامی حالم                       غرق گنه و از عملَم بیزارم


دنیا چو دنی است نام همراهش باد                عمرِ تو به غفلت گذرَد همچون باد


دستی به دعا بردار بر ایزدِ پاک                      خاک خوری، خاک شوی در دلِ خاک


دارم زِ خدا امید اندر دلِ گور                           دیگر به صراط و در یومِ نُشُور


با احمد و آلِ او کُنَندم محشور                        از رحمتِ خود مرا نَراند آنروز


من مُلکِ جهان را پرِ کاهی ن م                     وز لهو و لعب بازیِ او با خبرم


از نفسِ پلیدِ خویش اندر خطرم                       شد زشتی این جهانِ دون در نظرم


اندازه و طول و عرض، بر حق نبوَد                   جسمی و مرکّبی، جوهر نبوَد


نَزاده زِ ، نزاید از ذات غنی ست                هم خواب و عیال و هم مثالش نبوَد


دانم که جهان اب و فانی باشد                   ما جمله عدم، خدای باقی باشد


اندر دلِ ما هم غم و شادی باشد                   در فکرِ مرد که جمله فانی باشد


گاهی چو مَلِک گاه شویم دیوِ رجیم                 گه نور گهی نار، نه آنیم نه این


نِی پخته و نِی خام دل از غصه دو نیم             بودَست جهان چنین و بعد است چنین


این نَفسِ بد ش به خود می نازد                هر دَم به هوی و هوسی پردازد


شطرنجِ صفت، عمر ز خود می بازد                 دایم به هوای نفس می پردازد


چون مال گذاری دِگران شاد خورند                  اندر پیِ میراث به تاراج بَرَند


جانا تو مده به خویشتن رنج و بوال                  تو رنج بری و دیگران گنج بَرَند


از اهل و عیال و مال می گردی دور                  فکری تو به خود کن که رَوی جانبِ گور


گر شد عمَلَت نیک همه گردد نور                    از ظلم و ستم تو کور گردی محشور


شادی به جهان نیست ی شاد نشد         در مملکتِ فقر آباد نشد


خوش باش تو شه به دل راه نده                هرگز به جهان زِ غم آزاد نشد


این گردشِ چرخ از برای ست                از خواب بِجَه برو کنون راه درست


بودیم همه عدم در روز نخست                       مقصود زِ خلقت امتحانِ ست


دایم به قضا پنجه ی خود نرم کنیم                  با نیکی و زشتی، سرِ خود گرم کنیم


آید چو بَلا بهرِ قضا صبر کنیم                          با ناله و اشک و آه، دل نرم کنیم


تا کی به جهان مایل و از عقبی دور                 چشمی تو بِمال، که از جهان گردی دور


تا چند خوری غصه و باشی رنجور                   عُمرت بِگُذشت تا به کی مستِ غرور


از کتمِ عَدَم شدیم در دار و غرور                     از مستی خویش از خدا باشیم دور


د قراری دو سه روزی با ما                       ما همچو مسافریم در راهِ عبور


محتاج توایم که با نیاز آمده ایم                       بر دَرگهِ دوست به صد امید آمده ایم


مهمان توایم دست تهی آمده ایم                   با بار گناه و اشک و آه آمده ایم


در دهر چِنان بِزی که گویا نیست              آزار مکن که اندکی خواهی زیست


شادی منما که عاقبت گردی نیست                فکری بنما که عاقبت گردی نیست


گر من نکنم گناه بر گو که کند                        گر نیک شوم بگو دِگر بد که کند


ناسوت بوَد همیشه کارش به گناه                   گر من نکنم گناه عِلمَت چه کند


عمرم بِگذشت زِ غفلت و نابودی                     خواهم شِنوَم زِ نغمه ی داودی


این آمدنم نداشت هرگز سودی                      ای کاش نزادَمی نه هرگز بودی


هرگز به جهان دلم زِ غم شاد نشد                  زنجیرِ غم از گردن من باز نشد


یکدم به مراد و مطلعم باز نشد                       یک لحظه دلم زِ این جهان شاد نشد


گنهی که در همه عالم نیست                عفوِ تو فزون تر است مرا غم از چیست


در روزِ جزا به غیر تو حاکم کیست                    ستار تو باشی و مرا ماتم چیست


 


                                                               دیوان شهید-صفحات 147، 148و 149


 


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/35/عالم دنيا/




مرثیه 6-اشک ریزان

درخواست حذف اطلاعات

                                              مرثیه (6)


شمر دون کشته حسین ابن علی         نفس دون ما را نمود از دین بری


گر رضا را داد زهر، آن بی شعور            غیرت و ایمان زِ مردم، گشت دور


ظلمت آید نور گردد در حجاب                نیست در ما اندکی خیر و ثواب


جمله شد در وادی حیرت فرو               چون غریقی، نا امید از چار سو


یکدم از ذکر خدا غافل مباش                بر و روزه ات کاهل مباش


من نمی گویم سخن می گوید او          من سگ درگاه اویم ای عمو


تا کند یادی مرا آن پادشاه                   تا نماید رحم بخشاید گناه


من نخواهم خواب و بیداری به است؟     در ثنای حضرتش زاری بس است؟


هر که را گریان بگردد بهر یار                او نسوزد یکدمی در قعرِ نار


اشک پنداری نباشد سرسری              گوهر است، تو اشک پنداری همی


اشکِ ریزان باش پیش پادشاه              ای علی دستی برآور از دعا


او علی است، دین ولی، من هم علی   آن عظیم و دین ولی، من در کمی


آن مدبر این مصور من صوَر                  صورتم از معنی ام  نبود خبر


نام خود هرگز نسوزاند علی                فاش می گویم به آواز جلی


فکر تا شوم لایق این بارگاه          چیست بهتر تحفه تا پسندد پادشاه


چون نظر بدیدم تحفه ی این جایگاه  بایدم در عجز و زاری از گناه


هر که را کو خصلت از نام خدا               باشد او هرگز نسوزد از وفا


شرط، آن باشد، ِ مومنان                 یازده فرزند او اندر جهان


                                                   


                                                    دیوان شهید-صفحات 191و 192و 193


 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/31/مرثيه 6-اشک ريزان/




نهی از مال حرام

درخواست حذف اطلاعات

نهی از مال حرام


نهی شد از خوردن مال حرام          بالاخص مال یتیم ای نیک نام


شبهه در مال، علت آرَد در بشر       پند قرآن است ای نیکو سیر


گر هزاران بار خوانی بِسم الله         نفس هرگز زان ندارد واهمَه


ظلمت آید نور خیزد زان میان           در میانشان برزخی لا یبغیان


هم جنین در نطفه می بخشد اثر     تلخ کاری برگیری ثمر


ای برادر در جهان هوشیار باش        وقت مستی نیست رو بیدار باش


امرِ حق را گر به جان مایل شوی      مستحق رحمتِ یزدان شوی


کن طمع قطع و تحمل کن ز خشم    از بدی مرد و زن د وش چشم


شد طمع را رنگ زردی در جهان        تو نگه دار خویشتن را از حرام


راه نیکان پیش گیر دور از دغل          تا بکی نائی زِ کار خود خجل


تو مده سرمایه بر بادِ فنا                 ناگهان از این جهان گردی جدا


آن زمان هرگز ندارد بر تو سود           توشه بردار و سفر کن زودِ زود


هر ی باشد زِ اع گرو         کِشتِه ی خود را نماید خود درو


نخارد در جهان چون پشت من   خود بخارد پشت من انگشت من


ای علی دل بر جهانِ دون مبند         بهر دنیا خویش را نَنما به بند


                                             


                                                 دیوان شهید- صفحه ی 81










 




منبع : http://shahidalitaherian.ParsiBlog.com/Posts/32/نهي از مال حرام/